Meshell Ndegeocello - The spirit music Jamia: Dance of the infidel ****

Meshell Ndegeocello - The spirit music Jamalia: Dance of the infidel

Meshell Ndegeochello kende ik tot dusver als een uitstekende vertolkster van funk en r&b. Met haar nieuwe album volgt zij een verrassende nieuwe weg, namelijk de jazz. Als op een album vooral jazzmuzikanten meespelen, hoeft het resultaat nog geen jazz te zijn. Vaak zijn ze simpelweg de meest wendbare spelers, laten met hun benadering de veilige kaders achter zich. Ndegeochello verzamelde voor dit album een keur van dergelijke spelers om zich heen en ging met hun op jamia, een onderzoekende, creatieve en leerzame reis. Vier citeren van Miles Davis (Mino Cinelu, Kenny Garrett, Jack de Johnette, Wallace Roney) zijn het en twee nakomelingen van het legendarische Coltrane-kwartet: de tweede Coltrane-zoon Oran, sax, en Matthew Garrison, zoon van bassist Jimmy Garrison op bas. Verder Don Byron, Brandon Ross, Oliver en Gene Lake, de nieuwe mondharmonica-ster Grégoire Maret enz.. Ndegeochello kiest ervoor de musici – binnen een paar basisgegevens – hun eigen ding te laten doen, het met anderen intrigerend vorm te laten geven. Daar heb je de nodige energie en uitstraling voor nodig, goede timing in het laten gaan en bijsturen. De basklanken bewegen als schaduwen zelfbewust en statig door de stukken, vloeien rustig, waarbij een sfeer pendelend tussen sacraal en droomachtig ontstaat. De muziek beweegt golvend en rond- draaiend met doffe echo’s. Stroomversnellingen, vertragingen, lagen met tegengestelde dynamiek schuiven over elkaar, slow motion dan weer in snelle loopjes. Het is alsof je tegelijk in jezelf bent en van buiten naar jezelf kijkt. De dagdromerige blues die Cassandra Wilson in deze stemming en klankkleur zingt, is het beste wat ik van haar sinds lang gehoord heb. Daarna als hoogtepunt het stuk Luqman met de Johnette. En zo is er meer !

 

8 augustus 2005

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex