Melonie Cannon - Melonie Cannon  ****˝

Melonie Cannon - Melonie Cannon

Het debuut van nieuwkomer Melonie Cannon is bereid volgens beproefd recept van Alison Krauss en soortgenoten. Het album steunt op een stuk of tien dromerige ballads, waarin Melonie de sterren van de hemel zingt. Deze worden hier en daar afgewisseld met onversneden bluegrass songs, waarin het tempo flink wordt opgeschroefd. Dan Tyminski en Ronnie Bowman nemen de backing vocals voor hun rekening, en hun begeleiders zijn niet de minsten, Alison Krauss’ Union Station levert voornoemde Dan Tyminski (gitaar, mandoline), Jerry Douglas (dobro) en Barry Bales (bas). Daar komen onder anderen bij Rob Ickes (dobro), Stuart Duncan (fiddle) en Robbie McCoury (banjo) die vrij mogen excelleren op hun instrumenten. De muzikanten soleren er om beurten lekker op los en spreiden daarnaast een fluwelen bedje voor Cannons verrukkelijke alt. Alles klopt op deze plaat. Het snijdende spel van Jerry Douglas op dobro contrasteert prachtig met de engelachtige vocalen van de zangeres. Wat een smaak en muzikaal vakmanschap worden hier aan de dag gelegd! Maar het is vooral het sterk gekozen songmateriaal dat deze plaat boven anderen doet uittorenen. De hoogtepunten zijn talrijk. Het album opent met het dansbare "Nothing To Lose" : een stemmige song van het soort, waarop Cannon op dit album het patent lijkt te hebben. De 'train song': "Westbound Trains", ergens halverwege de cd, is van hetzelfde laken een pak, een zeer mooi uptempo nummer. Voorts komen we de ballades "Tennessee Roads, "I Feel You Everywhere", "What Took You So Long" en "Sweeter Than Sugarcane" tegen, staaltjes ingetogen werk met veel liefde gespeeld en gezongen. Het album wordt besloten met "Nobody Hops A Train Anymore", waarop Melonie laat horen horen dat ze ook in een hoger tempo kan zingen, voortgestuwd door een op drift geraakte banjo. Het maakt Cannon klaarblijkelijk allemaal niet zo heel veel uit. Ze zingt hier gewoon voortdurend de sterren van de hemel in de nummers die geschreven werden door haar vader, Buddy Cannon, Matraca Berg, Jim Photoglo, Bill Anderson, Jon Randall, Harley Allen, Leslie Satcher, John Scott Sherrill en Ronnie Bowman. Een prachtige plaat, zowel vocaal als instrumentaal.

 

14 februari 2005

Tracks & Credits

Terug naar Hoofdindex