Mavis Staples - Time waits for no one (Re-play) (Waardering Muziekwereld) *****

Mavis Staples - Time waits for no one

De carrière van Prince overziend vallen twee aspecten in negatieve zin op: sommige van zijn platen (zoals de laatste Lovesexy) verkopen in de States relatief slecht en hij is er niet in geslaagd zijn label Paisley Park artistiek en commercieel van de grond te krijgen. Wat betreft het laatste brengt Mavis Staples op beide fronten verandering. Wie is zij? Hoewel zij ook voor mij zeer dierbare solo-elpees maakte, zoals de klassieker Only For The Lonely uit 1971, vormt Mavis reeds vanaf medio jaren vijftig vooral het muzikale middelpunt van The Staple Singers. Een aanvankelijk in pure gospel gespecialiseerde familiezaak, die zich in de jaren zeventig op het label Stax met commercieel succes stortte op soul met een sociale boodschap. Na het faillissement van Stax raakt The Staples als platengroep aan lager wal. Dit duurde tot Turning Point uit 1984 met de Talking Heads-cover Slippery People, waardoor de Staples bewonderaar David Byrne aan de opvolger meewerkte. Dit keer is het de Staplesfan Prince die Mavis als soloartieste in het zadel probeert te helpen en hierin is hij glansrijk geslaagd. Mavis heeft haar lot overigens niet geheel in zijn handen gelegd. In de vorm van Lester Snell en het duo Al Bell  en Homer Banks bracht zij respectievelijk het muzikale erfgoed van The Staples en hun voormalige Stax ‘buddies’ als (co)producers en componisten mee. Time Waits For No One, ook de titel van een Stones-nummer, is hierdoor niet geheel een Prince affaire geworden. His Royal Badness drukt wel een zwaar stempel op deze cd. Interesting, Jaguar en Tarin zijn avontuurlijke funkstukken in up tempo zoals alleen Prince die kan produceren. Maar ook het door Banks en Snell geschreven 20th Century Express (een met een Caraïbisch sausje overgoten nummer over de verloedering van de Amerikaanse maatschappij) zit inventief in elkaar. Inclusief blazers en een hartverscheurende tekst is Come Home een Memphis Soulnummer van ouderwetse klasse. Het nostaligische The Old Songs, waarin Stand By Me van Ben E. King verwerkt zit, is een superieur voorbeeld van crossoversoul, terwijl als respectievelijk soul- en funkballade I Guess I’m Crazy en het titelnummer gezegend zijn met een aantrekkelijk gospelareool. En zo is op deze cd als in een tijdmachine de hele carrière van Mavis de revue gepasseerd. Een bijscholingscursus oude zwarte muziek voor de Prince fan? Een snelcursus Prince-funk voor de oude soulmakker? Time Waits For No One is een allemansvriend met Mavis Staples doorlopend als de grote vocale verleidster.

 

Archief Muziekwereld: 17 juni 1989

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex