Matia Bazar - Melanchólia **** (Re-play)
De voorlaatste elpee Aristocratia van Matia Bazar kocht ik noodgedwongen in Italië. Hiermee wil ik niet aangeven dat ook ik weleens een buitenlands reisje maak, maar dat ik mijzelf een groot Matia Bazar-fan noem en dat helaas maar weinig producten van Italiaanse acts de Nederlandse platenmarkt halen. Vooral in het geval van Matia Bazar betreur ik dat, want het is een absolute topformatie, waarvan de opgetuigde synthi-pop, die voor het voetlicht wordt gebracht door een vocale trapeze-werkster, ondanks de Italiaanse taalbarrière een universele aantrekkingskracht heeft. Ook voor menig Matia Bazar-fan was het beluisteren van Aristocracia een ware tour-de-force, die af te raden viel na een dag hard werken. De syntesizers op deze elpee staan ongekend hoog en zelfs de leden van Matia Bazar leken volledig uitgeput maar voldaan de laatste groef te halen. Gelukkig is het materiaal op Melanchólica introspectiever van karakter en ademt wat gemakkelijker. Dit laatste uit zich in de instrumentaties door het meer ruimte geven aan bijdragen van ambachtelijke instrumenten. De instrumentaties vormen overigens weer een even bloedstollend als meeslepend decor voor de vocale inbreng van Antonella Ruggiero, die eigenlijk haar carrière in de serieuze muziek is misgelopen. Een ongekend grote vocale techniek stelt haar moeiteloos in staat uiterst flexibel de hele toonladder uit te serveren, zonder dat zij hierbij nalaat de luisteraar ook emotioneel naar de keel te grijpen. Met dit keer de Italiaanse topkracht Celso Valli in de productiestoel is Melanchólia alweer het vierde schitterende album van Matia Bazar. De plaat vormt de uitgelezen soundtrack voor een nieuwe Italiaanse vakantie bij jou thuis.
5 juni 1986