De
nieuwe Borsato is uit en dat is nieuws in dit land. Soundmix-Idol Marco gaat al
bijna vijftien jaar als een speer, onder andere omdat hij in een vorig leven
autoverkoper moet zijn geweest.
Dit keer heeft hij (?) bedacht dat het geen cd moest
worden, maar een dvd. En dan niet een met dertien clips, maar met dertien korte
filmpjes van echte regisseurs die een verhaal vertellen. Zien is dan ook de
titel van dit album. Het ene filmpje is nog geforceerder, potsierlijker, lachwekkender dan het andere. In het gunstigste geval kun je zeggen dat die filmpjes behoorlijk afleiden van de dertien nieuwe liedjes, waar natuurlijk weer niks mis mee is. Laat dat maar aan het gouden trio Borsato, John Ewbank en Han Kooreneef over. De bombastische klanken galmen je in vrijwel iedere ballad tegemoet. In de teksten zit veel drama en de zang is dienovereenkomstig erg verdrietig, met veel tranen en gesnik. Wat een leed, jongens. Ik dacht dat die Borsato best een leuk leven had.
Maar dan die filmpjes: zou Borsato - die immers geen spat kan acteren - zich uit naiveteit te kijk hebben laten zetten door het schnabbelende regisseurskwartet onder wie enfant terrible Theo van Gogh. Marco als psychopaat, Marco als afgeschreven clown, kan je er iets bij voorstellen? De regisseurs hebben een dermate grote vrijheid genoten dat er in menig nummer - zoals in Laat me gaan - totaal geen link is tussen beeld en geluid. Eindigend met bejaardenseks en - gelukkig een happy end - daar is dat meisje met die koffer weer, de enige rode draad op deze dvd.
Gelukkig voor de vele, vele fans staat in het begeleidende tekstboekje dat de muziek ook te beluisteren is zonder naar de filmpjes te moeten kijken. Gewoon de tv uit laten staan, simpel hè?
De enorme aftiteling is lachwekkend. De zogeheten extra’s bieden slechts foto’s, vijf making of- filmpjes en een bescheiden dagboek dat naar de Borsato-site verwijst. Marco Marketing mag volgende keer weer gewoon een cd maken. Aan één Ben Cramer heeft dit land meer dan genoeg.