Mamani Keita - Yelema (Waardering Muziekwereld) 7½
De Malinese zangeres Mamani Keita viel tijdens The Hague Jazz op door een verrassende melange van Malinese en elektronische muziek. Mamani zong in het achtergrondkoor van Salif Keita (geen familie) en werkte onder andere samen met Manu Dibango. In 2002 brak ze door met het album Electric Bamako, waarop zij experimenteerde met elektronica. Op Yelema neemt Mamani gas terug en verlaat ze, bijgestaan door de Franse gitarist en geluidskunstenaar Nicolas Repac, het elektro pad. Maar niet helemaal, want de weerklank van Electric Bamako is nog wel degelijk terug te horen op diverse nummers. Repac laat de summiere elektronische effecten echter op subtiele wijze samenvloeien met traditionele West Afrikaanse klanken, soms zo sterk dat je als luisteraar niet altijd meteen door hebt of de balafoon nu wel echt is of niet. In het sfeervolle Eye Djama roepen Keita en Repac de sfeer op van een broeierig droog Malinees landschap. Vooral als Mamani’s stem in samenzang klinkt met andere vrouwenstemmen is de muziek heel sterk. Mamani zingt in de traditie van de Bambara en is in die zin anders dan haar landgenotes Oumou Sangar en Rokia Traoré. In Cocotte Minute en Kassi Koun roept Mamani een mysterieuze sfeer op, is er een onderhuidse swing aanwezig. Soms gaan de broeierige soundscapes van Repac vervelen en hoop je dat knallende Mali djembe’s de rust zullen verstoren. Het manco van dit album is dan ook dat het te veel voortkabbelt. In Djama Neyemao gebeurt dat niet en komt er vuur in Mamani’s muziek. Met een hoofdrol voor de echte balafoon. Dat had vaker mogen gebeuren.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 28 december 2008