Malia
- Yellow daffodils **˝
Wie heden ten dage op zoek gaat naar
tafelmuziek bij een of ander romantisch dineetje voor twee, hoeft zich niet
langer de haren uit het hoofd te rukken in een zoektocht naar een geschikte cd.
Dankzij de revival van de soft jazz in zijn algemeenheid en het internationale
succes van Norah Jones in het bijzonder loopt het platenkopende
mainstreampubliek weer warm voor oorstelende softjazz. Het genre kent met
vooraanstaande dames als Diana Krall, Norah Jones en Cassandra Wilson al enkele
absolute toppers, en daar probeert de Malawiaans-Britse Malia zich ietwat
krampachtig tussen te wurmen. Deze meer dan gemiddeld gepigmenteerde schoonheid
heeft op het eerste gezicht en gehoor alles wat ook haar concurrentes zo sterk
maakt: een anatomisch verantwoord lijf, een schattig snoetje én een heel aparte
stem. En toch vind ik 'Yellow Daffodils' niet die verrasing die je vooraf van
een – volgens de bio althans – potentiële topper in het genre zou
verwachten. Debet daaraan is het gevoel dat Malia van meerdere walletjes wil
eten. Zo doet ze tijdens het titelnummer net iets te veel moeite om als Beth
Gibbons te klinken, iets wat haar door de kille instrumentatie nog bijna lukt.
'Purple Shoes' lijkt dan weer een ode aan Macy Gray. Het draagt echter wel bij
tot de conclusie dat Malia op haar debuut duidelijk nog op zoek is naar een
eigen gezicht en geluid. Het is dan ook met enorm veel genoegen dat ik deze
prachtige vrouw met potentie het voordeel van de twijfel gun.
Met een betere producer zal dat
zeker lukken, of wellicht weet producer André Manoukian zich op een 2e
album van Malia te revancheren..
8 juli 2003