Lou Reed - Animal serenade ****½  

Lou – zeg gerust sir - Reed is meer dan de zanger van “Perfect day” met een te groot uitgevallen zonnebril en dito smoelwerk. Als vijftienjarige maakte hij zijn eerste plaat en later werd hij zowat de zwartgallige glamrock in persoon. Sindsdien heeft hij al de helft zoveel crap als verrassend knap materiaal op de wereld losgelaten, met als onbetwist hoogtepunt het album “Berlin” uit ‘73. Ook “Animal serenade” durf ik zonder schroom in die buitencategorie te klasseren.
Live-albums en verzamelcd’s worden door vele muziekliefhebbers nochtans verguisd als zijnde weinig originele en makkelijk verdiende herkauwsels en jadiejadie. Cliché's zijn echter ver te zoeken op deze akoestische dubbelaar. Dat zegt meteen veel over de onuitputtelijke veelzijdigheid van de meester in het-al-zingend-verhaaltjes-vertellen. Recycleren, schrappen, herschrijven, omgooien tot de perfectie benaderd wordt en er dan weer iets helemaal anders van brouwen... of gewoon improviseren: typisch Reed. Mooiste voorbeeld is “How do you think it feels”. Aan de gitaarsolo wordt terecht met geen vinger geraakt en toch is het nummer zo mogelijk nóg beter dan op “Berlin”. Het benadrukt het heupwieggehalte van deze plaat, net als “Dirty blvd”. Waar die song op “New York” soms dreigde stil te vallen, is het op “Animal serenade” een stevig bijna-dance nummer geworden. Leuke insideinformation: het eenvoudig klinkende akkoordenlijntje van “Dirty blvd” is naar zijn eigen zeggen het moeilijkste dat Reed ooit componeerde. Maar “moeilijk” is relatief. Alvorens Velvet Underground-mentor en -geldschieter Andy Warhol te bewieroken met “Smalltown”, wordt uitvoerig gegrapt over het aantal chords dat een succesnummer moet bevatten. Què? Jawel, mijnheer Reed was naar zijn normen in een bijzonder goeie bui tijdens de opname van dit concert vorig jaar in Los Angeles.
Maar onze New Yorker heeft soms ook zijn buien. Dat hij dweept met Edgar Allan Poe, weten we al sinds hij "The raven" uitbracht. Blijkbaar vindt hij het nodig ons daar nog eens aan te herinneren, maar gelukkig grijpt hij ook geregeld terug naar zijn Velvet Underground-oeuvre. "Heroïn" klinkt meer ingetogen - dit is niet voor niets een unplugged album -, “Men of good fortune”, “All tomorrow’s parties” en “Venus in furs” zijn gewoon àf! Ene Antony liet zich eerder al opmerken als background vocal bij “Tell it to your heart” en neemt nu de vocals van “Candy says” voor zijn rekening: kippenvel!
“Animal serenade” klinkt rustiger, gezapiger en voller dan wat we van Lou Reed gewoon zijn en niet enkel dankzij een uitstekende begeleidings- band. Zou het rotjong van weleer eindelijk harmonie en evenwicht gevonden hebben?

9 juni 2004