Loomer - Love is a dulll instrument  ****½ 

Loomer - Love is a dull instrument

Uit Ontario komt ons het debuut aangewaaid van het sextet rond Scott Loomer. De band speelt sedert een jaar of vier samen en heeft een serieuze aanhang weten op te bouwen met de schijnbaar indrukwekkende live shows die ze sedert 2000 spelen. Ze hebben dus hun tijd genomen voor hun debuut en daar deden ze erg goed aan. Wat mij betreft was het meteen prijs: compleet van m’n sokken geblazen na amper één beluistering. Dat is tegen mijn zelfgemaakte recensieregel en dus heb ik de cd in de loop van de voorbije weken nog zo’n keer of tien beluisterd, in allerlei omstandigheden, om mezelf de kans te geven van mening te veranderen. Niks hoor! Telkens als ik de intro hoor van opener Company Store ben ik alweer verloren. Net als ik weer een beetje bij mijn zinnen kom, is er St. Christopher, waarin Scott Loomer zijn meest lijzige stem boven haalt en mij weer tegen het canvas mept. Opnieuw krabbel ik recht, maar ogenblikkelijk word ik geveld door dé mokerslag van de cd, het heerlijk rockende Imperial Parkette. Daarvan bekomen, vraagt tijd. Daarvan maakt de band gebruik om Do What You Do aan te heffen en weer ga ik neer. Je begrijpt: het is niet altijd grappig om cd’s te moeten bespreken. Wat volgt is Hercules, de beste song die The Jayhawks nooit opnamen: donker maar mooi, dreigend maar melodieus. Ik heb het hier dus over een band die de wat zieltogende alt.country een serieuze injectie levenselixir toedient. Ik had het al over de kwaliteit van de melodieën, maar nog niet over de vocals, die meerstemmig zijn waar het hoort, die versieren waar het moet, maar die nooit opdringerig worden. My Best Advice is nog zo’n pareltje waar Olson en Louris best jaloers op hadden kunnen zijn. Met Peace wordt een uitstapje gemaakt richting ‘echte’ country. Bij track 10, Buddy, krijg je eindelijk je eerste adempauze. Niet dat dit een minder nummer is, bij lange niet, maar het is wel een rustpunt op de plaat. Dat wordt een iets verder rechtgezet met het sterk aan Crowded House herinnerende Barroom Lullaby en ‘officiële’ afsluiter Victory Day. Voorwaar een winnende tiercé. Er is ook gedacht aan een titelloze verborgen track, die een klein uur redelijk indrukwekkende muziek besluit, waarvan je als mens met oren aan je kop alleen maar steil achterover kunt vallen. Dit moét je gehoord hebben, zeker weten en Loomer hoort thuis op het podium van alle rootsfestivals!

 

17 november 2004

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex