Lisa Hayes - Where angels fear to go
****
Er
zijn zo van die artiesten die eigenlijk gewoon nog net onder de noemer country
vallen, maar die desondanks toch ook aanslaan bij een wat alternatiever
ingesteld luisterpubliek. Men denke bijvoorbeeld maar aan een Allison Moorer,
een Shelby Lynne of een Lari White. Of voortaan ook aan de uit Oregon
afkomstige, maar dezer dagen een stekje in Austin betrekkende debutante Lisa
Hayes. En wederom een import-cd via CD Baby, neem eens een kijkje
op www.cdbaby.com
Lisa Hayes blikte met het veelbelovende groepje The Violets voor Straightline Records, een filiaal van Atlantic, ooit wel de CD “Sun” in, maar dat album kreeg nooit een echte kans doordat het sublabel op de fles ging net toen het er voor de groep om ging spannen. Het gevolg was wel, dat de Violets uiteenvielen en Hayes er dus vanaf dat moment alleen voor stond. In alle rust schreef ze dan maar een dertigtal songs bij elkaar en tien stuks daarvan vinden we nu terug op haar in eigen beheer uitgebrachte solodebuut “Where Angels Fear To Go”. Op deze door David Kitay (vooral bekend om zijn werk met David Baerwald) geproduceerde CD word je vooral omver geblazen door de geweldige stem van Hayes, die mij bij momenten daadwerkelijk deed denken aan de eerder al vernoemde Allison Moorer – ongemeen krachtig en soulvol komt ze hier voortdurend uit de hoek en trekt ze alle liedjes naar zich toe. Daarbij gaat het om country die zich alleszins grotendeels als mainstream laat omschrijven, maar die door het gebezigde instrumentarium toch ook net dat ietsje meer te bieden heeft, dan wat men ons vanuit Nashville steevast voorschotelt. Lap steel, banjo, mandoline, accordeon, fiddle – hier kan het nog allemaal. Maar is meer, het zijn kanjers als Michael Thompson en Al Garth (beiden uit de entourage van de Eagles), producer Kitay, Don Heffington en Chuck Bramlet die er mede voor zorgdragen dat alles hier op zijn plaats valt, waardoor “Where Angels Fear To Go” kan uitgroeien tot een bijzonder aangenaam wegluisterende plaat, waarop de absolute uitschieters het titelnummer, “Real Thang” en het afsluitende “Sweet Forgiveness” zijn. Drie lappen soulvolle (alt.?)country die alleen al de aanschaf van dit album rechtvaardigen.
28 juli 2004
Terug naar Hoofdindex Tot mijn verrassing ontving ik op 13 augustus een e-mail van Lisa Hayes met de volgende tekst:Vanzelfsprekend ben ik op dit aanbod ingegaan en reeds 5 dagen later lag de cd 'Sweet Forgiveness' bij mij op de deurmat.
Dezefde 10 nummers van 'Where Angels Fear To Go' staan ook op 'Sweet Forgiveness', alleen de volgorde is anders. Wat mij opviel, afgezien van de reeds door Lisa in haar e-mail beschreven wijzigingen, is dat dit hertitelde nagezonden album geluidstechnisch net wat mooier klinkt dan de vorige persing. Dat valt overigens alleen nauwkeurig vast te stellen bij het afspelen op stereo highend apparatuur.