Lisa Gerrard - The black opal (Waardering Muziekwereld) 7
Lisa Gerrard heeft haar ziel verkocht aan de filmindustrie en de bijbehorende soundtracks. Het levert geld op en het heeft er alle schijn van dat ze haar niet geringe talent daar aan opoffert. Lisa ken ik vooral van Dead Can Dance, dat in de schamele jaren 80 voor één van de weinige lichtpunten zorgde. Samen met Brendan Perry was ze verantwoordelijk voor een belangrijke vernieuwing in de popmuziek. Ze hadden het vermogen om oud en nieuw tot iets volslagen origineels te smeden. Het leverde een aantal tijdloze albums op die bol stonden van de afwisseling, ze sleepten ons de hele wereld mee rond, oosterse en westerse muziek liepen volledig met elkaar in de pas. De prachtige, hoge en vooral loepzuivere kopstem van Gerrard matchte wonderwel met de lage, donkere, sonore stem van Perry. Zij zong louter in klanken en bedacht een eigen (gevoels)taal. De benadering van Perry was veel aardser, ook omdat hij Engels zong. Maar juist dat contrast en die afwisseling tussen beide grootheden, vormden de kracht van Dead Can Dance. Zij hadden het vermogen om met elk album weer te verrassen en een eigen wereld te scheppen waarin het goed toeven was. Ik heb ze een aantal keren live mogen aanschouwen, elke keer weer een belevenis. Soms was het sappelen voor ze, vooral financieel, waardoor ze live nogal beperkt waren in hun mogelijkheden. Thuis was er altijd de discussie waar Dead Can Dance voor stond; een kruisbestuiving tussen oosters, westers, pop, opera en klassiek. Eén ding is zeker, de muziek zal de tand des tijd ruimschoots doorstaan. Op het toppunt van hun roem, net toen het grote publiek ze begon te omarmen, besloten ze de plug eruit te trekken. Brendan Perry kwam nog met het prachtige solo album “Eye of the hunter”, maar daarna werd het akelig stil rond hem. Inmiddels heeft hij zijn diensten verleend aan de groep “Piano Magic” en dat heeft twee juweeltjes van songs opgeleverd. Ondanks het grenzeloze respect wat ik voel voor Gerrard, kost het mij grote moeite om haar carrière serieus te blijven volgen. Ze is volledig gegaan voor de filmmuziek, getuige de filmscore voor een film als Gladiator. Tja, dan moet je natuurlijk wel commercieel denken om het grote publiek te paaien. De ziel is uit de muziek, doodzonde, want zonder ziel heeft haar muziek (voor mij) geen betekenis en waarde meer. Samenwerkingsverbanden, zoals met elektronicafreak Klaus Schulze, doen daar ook nog verder afbreuk aan. Begrijpen doe ik haar keuzes wel, al blijft het eeuwig zonde dat zo’n roemrijke band als Dead Can Dance volledig uit beeld is verdwenen. Op "The black opal" zingt ze zelfs in het Engels, maar dat werkt eerder vervreemdend dan verhelderend. Gerrard moet je voelen. In 2006 volgde een dead Can Dance revival met een uitgebreide tournee. Mijn hart begon weer sneller te kloppen, maar de hoop was ijdel. Wat rest zijn de herinneringen die ik altijd zal blijven koesteren. Mensen die de stem van Gerrard goed kunnen verdragen, raad ik aan een flinke stap terug in de tijd te gaan om zich te laven aan de Dead Can Dance albums. Probeer ook gerust het soloproject van Brendan Perry. Je zult er geen spijt van krijgen. Overigens zal Gerrard van mij nooit een onvoldoende krijgen, daar is haar stem te bijzonder voor.
Kwetal
Gepubliceerd op Muziekwereld: 14 januari 2010
|
|