Dat werd ook wel weer tijd na al die soundtracks: een album van oud Dead Can Dance-voorvrouwe Lisa Gerrard dat puur en alleen gericht is op de muziek. Niet dat Lisa het nu helemaal alleen met zichzelf doet; alleen op haar eerste album na het heengaan van Dead Can Dance (The Mirror Pool) heeft zij er een solopartijtje van gemaakt, voor de rest blijkt Lisa erg van duo's te houden. Ga maar na: Brendan Perry, Pieter Bourke, Hans Zimmer, en nu dan Patrick Cassidy, een Ierse componist. Niet dat het heel veel uitmaakt voor de muziek, want als Gerrard's stemgeluid invalt is er geen twijfel meer mogelijk met wie we hier van doen hebben.

'Immortal Memory' heet het nieuwe werkstuk, en om een lang verhaal kort te maken: het is Gerrard's beste album sinds het onvolprezen 'Into the Labyrinth' van Dead Can Dance. Waar haar solo-voorgangers hier en daar ietwat pompeus dan wel te wisselvallig/fragmentarisch waren, slaagt ze er nu in om de volle 58 minuten te imponeren en vooral te ontroeren. Haar hemelse gezang, ditmaal ondersteund door voornamelijk zeer klassiek aandoende strijkpartijen, is altijd al haar sterkste punt geweest en dat heeft ze goed door. Gerrard's stem heeft een bereik van hier tot Tokio, maar ze laat zich hier nergens verleiden tot onnodige stembandacrobatiek. Nee, op 'Immortal Memory' staat alles in dienst van het overbrengen van emoties, en zo gevoelig als hier is het haar nog nooit gelukt. En dan mag ze in voor de leek compleet onverstaanbare talen zingen als Gaelic, Latijn en Aramaic, de tranen wellen toch regelmatig op in je ooghoeken, of je wilt of niet.

Wat Cassidy precies doet blijft onduidelijk, maar op de één of andere manier heeft hij het beste bij zijn muzikale partner naar boven weten te halen. Hun gezamenlijk geschreven composities missen de link met wereldmuziek die Gerrard vroeger maar wat graag benadrukte. Feit is wel dat haar klasiek geschoolde stem veel beter tot zijn recht komt in deze setting, een setting die dan weer overduidelijk beïnvloed lijkt door Gerrard's recente uistapjes richting de soundtrackwereld. Waar haar stukken vroeger vooral een bepaalde, statische gebeurtenis leken te omschrijven, een frozen moment in time, gaat het nu veel meer richting muzikale reisverhalen, alsof het tweetal aan bepaalde queeste is begonnen. De mini-symfonieën - waarbij onhoorbaar is dat de hele orkestratie uit een doosje komt - kennen veel dynamiek en lijken te wijzen op een aantal moeilijke en zwaarmoedige gebeurtenissen die ze op hun pad zijn tegen gekomen. De gothische, vaak ingehouden pracht van 'Immortal Memory' lijkt dan ook bijna van therapeutische waarde te zijn geweest.

En als dan ook nog wordt afgesloten met een muzikaal in memoriam voor Cassidy's vader - gezongen door Gerrard alsof net haar hele gezin in vlammen is opgegaan - is geen andere conclusie mogelijk dan dat het gelegenheidsduo maar voor altijd bij elkaar moet blijven, Gerrard haar bloeiende soundtrack carrière vaarwel moet zeggen en dat ze samen nog heel lang op reis mogen gaan.'Immortal Memory' zorgt ervoor dat er voor het eerst zonder weemoed aan Dead Can Dance kan worden teruggedacht.