Kris Kristofferson - This old road (Waardering Muziekwereld) ****½
Deze
maand is Kris Kristofferson
70 geworden, en hij heeft zich ongetwijfeld gerealiseerd dat je op een
dergelijke leeftijd niet meer je best hoeft te doen je anders voor te doen dan
je bent. Dat is dan ook niets meer en niets minder dan ‘This Old Road’ (New West
Records/ Sonic Rendezvous) precies is. In de eerste plaats, en het meest
opvallende, is de muziek op dit album. Onder productionele leiding van Don Was
(Bonnie Raitt, Bob Dylan, Rolling Stones, Willie Nelson) en met medewerking van
Stephen Bruton en Jim Keltner (beide met een nog adembenemender cv), liet
Kristofferson zich verleiden tot misschien wel het meest kale album uit zijn
lange loopbaan. Vaak horen we niet meer dan een man en zijn gitaar, onopgesmukt
en –opgepoetst, in prachtig simpele liedjes, met een kop en een staart.
Kristofferson liet zich, analoog aan het late werk van Johnny Cash, eveneens
verleiden tot dieppersoonlijke, en soms pijnlijke ontboezemingen, die
ogenschijnlijk een derde persoon tot onderwerp hebben, maar ontegenzeglijk
ontleend zijn aan de private geschiedenis van de schrijver van ‘Me And Bobby
McGee’. Drank, drugs, vrouwen, moord, doodslag, geestelijke rijkdom, de prijs
van vrijheid en de plaats van een man in de kosmos zijn de onderwerpen die
Kristofferson ons voorlegt, en hij doet het op een manier die buitengewoon diepe
indruk maakt. Kippenvel.
Dietmar Terpstra
Bron: www.planet.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 27 juni 2007