Keren Ann - Nolita ****½
Keren Ann brak wereldwijd door met haar derde album in het Engels. Daarmee bewees ze dat ze haar doorbraak aan niemand anders dan haarzelf te danken had. Niet Benjamin Biolay - haar 'muze' - noch Henri Salvador die mede dankzij Kerem Ann het bloedmooie 'Chambre Avec Vue' op de wereld losliet, hebben dat succes in de hand gewerkt. Neen, die pluim mag ze zelf op haar hoed steken... en dat reflecteert zich ook in de liedjes van 'Nolita', haar meest recente album. De opvolger van het prachtige Not Going Anywhere ligt in Frankrijk al een paar maanden in de winkel, maar krijgt nu gelukkig ook een Nederlandse release. Not Going Anywhere koester ik nog altijd als een bescheiden meesterwerk, maar Nolita is zo mogelijk nog mooier. Vooral omdat de nieuwe Keren Ann een stuk organischer klinkt dan de (soms nogal elektronische) voorganger, waardoor de zwoele stem van Keren Ann alleen maar beter tot zijn recht komt. Een zwoele stem die het ook prima doet in het vijftal Franstalige nummers op deze deels in Parijs en deels in New York opgenomen cd. Nolita staat vol met grotendeels akoestische liedjes, stuk voor stuk sprookjesachtig mooi. En ook wanneer de orkestratie wat uitbundiger is, weet Keren Ann mij keer op keer te betoveren. Jazzy, folky, een beetje country en een heleboel Franse zwoelheid. Dit is muziek waarvoor je liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters ’s nachts wakker mag maken. Dat geldt ook voor mij in ieder geval, waarna ik snel verder droom op Keren Ann’s zwoele klanken.
21 april 2005