Kiki - Run with me  **** 

Kiki - Run with me

Snel, voor het helemaal winter wordt, nog gauw een pittig dansplaatje! Mijn Artiest van de Week is deze keer een 29-jarige Fin die dan wel naar de redelijk silly naam Kiki luistert (eigenlijk heet hij gewoon Joakim Ijäs, maar soit), hij maakt voorwaar geen muziek voor sissies! Kiki begint zijn muzikale loopbaan als dj op schoolfeestjes. In die tijd is hij nog helemaal in de ban van hiphop (hij toert zelfs even met een heus collectief door Finland en Zweden), maar stort zich in de jaren ’90 al gauw op techno en house. In 1996 laat hij Finland voor wat het is en verhuist hij naar – jullie raden het al – Berlijn. Daar verschijnt twee jaar later een mixalbum voor ‘Sonnenhaus Parties’, en begint hij maxi’s uit te brengen op Bpitch Control Records. Hij werkt ook samen met DJ Phonique en Silversurfer, met wie hij in 2002 ‘Quadrophonique Kikz’, een zogenaamd four turntables project op de dansvoer loslaat.
‘Run With Me’ is dus zoals dat heet het officiële cd-debuut van de Fin. Meteen blijkt dat hij tijdens zijn apenjaren niet alleen naar hiphop heeft geluisterd. Terwijl hij zich op zijn maxi’s nog voornamelijk richtte op pure dancetracks, was het zijn bedoeling van ‘Run With Me’ een plaat te maken die je ook gewoon thuis kunt beluisteren. Twaalf nummers lang mengt hij met bravoure new wave, gothic, elektro(disco) en techno door elkaar. Alsof Giorgio Moroder plots werd ingelijfd bij de Sisters of Mercy. Het openingsnummer doet trouwens meteen de wenkbrauwen fronsen, en menig luisterzaar zal meteen naar de (afwezige) hoesnota’s grijpen. “Is dit…? Kan het zijn dat…?” Neen, het is niét Andrew Eldritch die achter de microfoon stond, maar Kiki zelf, die ‘The End of the World’ heel erg laat klinken als een verloren gewaande track van de Sisters. Een erg geslaagde imitatie, die – onze Fin heeft wel meer pijlen op zijn boog – beperkt blijft tot die ene keer. In andere nummers komt hij veel zoeter uit de hoek, en knijpt hij een batterij synthetische (?) strijkers uit zijn apparatuur. Het maakt van ‘So Easy to Forget’, ‘The Big Picture’ en ‘Classix Nouveaux’ warme songs, die ons heel even in staat stellen te besparen op onze aardgasrekening. De geest van Moroder waart trouwens nog rond op andere tracks. En voor alle duidelijkheid: ik vind dat niet bepaald een bezwaar. Het maakt dat de nummers die in de eerste plaats bedoeld waren voor de discotheken, minder afstandelijk en koel overkomen, dan de gemiddelde technotrack. Ik zei het al: Kiki is van vele markten thuis. Net als Mylo deed op ‘Destroy Rock ‘n’ Roll’ , wil ook hij op deze plaat in elk nummer bewijzen dat hij geen one trick pony is. Het resultaat is een zeer gevarieerde plaat, maar geen coherent geheel. Dat mag echter de pret niet drukken, want ‘Run With Me’ staat garant voor een fijn uur dolle pret. En nog een extra voordeel: als je geen zin hebt om te dansen, kan je tijdens het beluisteren van deze cd ook gerust een boek of een krant lezen!

 

25 november 2004

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex