Karrin Allyson - Wild for you  ****

In een populariteitspoll zal de in New York wonende jazz zangeres Karrin Allyson het ongetwijfeld verliezen van landgenoten als Diana Krall en Norah Jones. Toch wordt haar uit 2001 daterende cd "Ballads; remembering John Coltrane" - die haar twee Grammy nominaties opgeleverd heeft - door velen gezien als één van de beste vocale jazz albums van deze nog jonge eeuw. Ook haar album "In Blue" kreeg vrijwel uitsluitend lovende recensies. Mogelijk zal deze meest recente cd, de negende voor Concord Jazz, haar onder een breder publiek populair en geliefd maken. Aan de repertoirekeuze zal het daarbij niet liggen. Na op eerdere albums de voor een jazz zangeres obligate standards en “songs from the great American songbook” geïnterpreteerd te hebben en ook Braziliaanse en Franse nummers de nodige aandacht gegeven te hebben, heeft zij voor 'Wild For You' gekozen voor het vertolken van nummers, waar zij gedurende haar jeugd van genoot en die maakten dat zij zelf ook zangeres wilde worden. Songs die zij sindsdien met haar band tijdens live optredens al vele malen voor het voetlicht gebracht heeft. Wanneer jullie na deze opmerking denken dat het hier dus over een cover album gaat dan doen jullie deze pure jazz zangeres schromelijk te kort. Natuurlijk zijn alle dertien nummers nog steeds te herkennen als de originals, zoals die uitgevoerd zijn door onder andere Joni Mitchell, Carole King, Elton John, Carly Simon en Jimmy Webb. Maar tegelijkertijd geeft zij - daarbij geholpen door de prachtige melodieuze arrangementen van haar keyboard speler Gil Goldstein - aan ieder nummer een unieke geheel eigen jazz interpretatie die tot uitdrukking komt in veranderingen van kleur, tempo en stemming. Op de cover van "Wild For You" ligt de zangeres voorover op een bed. Haar gelaatssuitdrukking is een weerspiegeling van de titel en ook de roodtinten, waarin zowel het hoesje als de booklet uitgevoerd zijn, suggereren wilde vurige hartstocht. De titel verwijst naar het vierde nummer "(Going) Wild For You Baby" dat in de uitvoering van Bonnie Raitt populair geworden is. Persoonlijk vind ik het jammer dat dit nummer in de selectie opgenomen is, want het is het minst sterke nummer en haalt het niet bij de versie van de roodharige Bonnie (dat betekende een halve ster aftrek in mijn uiteindelijke waardering voor dit album). Daarentegen is Joni Mitchell`s "All I Want" in deze Jamaicaanse up beat versie zeer de moeite waard en is "Don`t Let Me Be Lonely Tonight" een prachtige romantische jazz ballad geworden. Nummers van Cat Stevens kan ik het meest waarderen in de uitvoering van de meester zelf maar afgezien daarvan weet Karrin heel goed over te brengen wat het betekent om iemand los te laten. Het tweede Joni Mitchell nummer getiteld “Help Me” laat opnieuw Gil Goldstein in een mooie solo horen. Elton John`s "Sorry Seems To Be The Hardest Word" is een fraai nummer met een vleugje bossa nova en een sterke solopartij van de melancholiek klinkende accordeon van Goldstein. Het nummer “I Got Eyes” van Melissa Manchester hoor ik zonder het origineel te kennen en ik geloof dat ik deze versie van nu af aan maar als zodanig ga beschouwen. “The Moon Is A Harsh Mistress ken ik alleen via de, in vergelijking met Allyson, gepolijst  klinkende stembanden van Linda Ronstadt. Hoe mooi ik haar stem ook vind, het toegevoegde spoortje heesheid en het soms rasperige randje in Karrin’s stem vergroten de impact van dit nummer. Het album “Tapestry” van Carole King heb ik vroeger letterlijk grijsgedraaid. Het daarvan afkomstige nummer "It`s Too Late Baby" krijgt hier een poliritmische behandeling en het is maar goed dat cd’s niet zo snel slijten door het afspelen. Carly Simon’s “Mind On My Man”en “The Right Thing To Do” lijken als het ware in elkaar over te vloeien tot één lang nummer. Tegen de tijd dat ik op dit punt van het album ben aangekomen, begint me op te vallen hoeveel fender rhodes er op de schijf staat. Hoewel dit me na meerdere keren luisteren wat gaat storen doet het niets af aan de eindconclusie dat Karrin Allyson met deze CD een werkstuk aflevert dat zeker niet onder doet voor de meest recente werken van de twee aan het begin van deze recensie genoemde dames. Integendeel; ik betwijfel of die net zo vaak door mij gedraaid zullen worden als “Wild For You”. O ja; vergeet vooral niet de laatste twee nummers te draaien want die zijn ook zeker de moeite waard; “Feel Like Making Love” - Who needs Roberta Flack? - en “The First Time Ever I Saw Your Face” - Onbeschaamd sensueel!!

15 oktober 2004

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex