June Tabor - At the wood's heart ****
Ooit ben ik gevallen
voor het markante stemgeluid van de Britse zangeres June Tabor.
Dat gaat nooit meer over, kan ik je verzekeren. De alt is nu 58 en mijn
waardering groeit nog steeds. Met het klimmen der jaren neemt namelijk ook de
nuancering in haar donkere toonzetting toe. Toch kan ik me voorstellen dat
anderen afhaken bij de monotonie van de ondoordringbare duisternis die haar
vertolkingen uitdragen. Voor hen biedt dit album echter enkele lichtpuntjes. En
dat niet alleen vanwege het feit dat ze meteen in ‘The Banks of the Sweet
Primroses' zingt: "there's many a dark and a cloudy morning turns out
to be a bright sunshiny day". Dat klinkt weliswaar bemoedigend, maar ik
bedoel dat enkele nummers wat uitbundiger ingekleurd dan we gewend zijn. Neem
het tweede ‘The Broomfield Wager'. Gastaccordeonist Andy
Cutting geeft het een Morrisachtige glimlach mee. En in het eeuwenoude
‘Now Welcome Summer' geven diezelfde accordeon en de fiddle van vaste
man Mark Emmerson de tune van John Playford's The English
Dancing Master een extra hupje. Maar Taborianen onder ons, niet getreurd.
De toonzetting is nog steeds meest tamelijk donker. Dat past haar beter. Als zij
een lied over de liefde uitkiest - zij is een vertolker, geen schrijver - zal
het eerder gaan over de perikelen dan de over de geneugten die daarbij komen
kijken. Wat dacht je van: ' the pain of losing you is overwhelming, I can't
go on' (Ah, The Sighs), of ' I thought I loved you, but I
don't. But maybe I do after all... Damn!' (Johnny Johnny). Zo
kennen we June weer. Die nummers zijn ook beide bedacht met dromerige
intro's die je meteen onderdompelen in de juiste melancholische sfeer. Debet
daaraan is vrijwel steeds het spel van vaste man Huw Warren op
piano. Maar ook de gevoelige inkleuring op verschillende saxen door Mark
Lockhearts dragen bij aan de melancholie zoals ook de subtiele accenten
op slidegitaar door Martin Simpson in Johnny Johnny en
de lome frasering van die andere topsaxofonist Iain Ballamy in
‘She's Like the Swallow' en in het boeiend gearrangeerde ‘Lie Near
Me'. De kenner zal het al geconstateerd hebben, dit album bevat veel
traditionals: acht van de twaalf nummers. Drie van de vier covers zijn top, Duke
Ellington's `Do Nothing ‘Til You Hear from Me' mag live dan wel een
belevenis zijn, hier op cd neigt het mij iets teveel naar easy listening. Van de
andere drie is het genieten. Luister hoe gitarist Simpson met zijn subtiele
fingerpicking spel Tabor's toch al fraaie interpretatie van de Anne
McGarrigle song ‘Heart Like a Wheel' boven het origineel
uittilt. Een van de mooiste songs van dit album. Net als dat andere nummer dat
vrijwel enkel gitaarbegeleiding kent van Simpson: ‘The Cloud Factory'
van Bill Caddick. Blij verrast ben ik ook met de uitvoering van
‘Les Choses les Plus Simples'. Met een bijna wenende altviool en slepende
accordeon nóg lyrischer dan het origineel van de grote Franse
folkzanger/gitarist Gabriel Yacoub (ooit oprichter van
Malicorne). Yacoub heeft de coupletten afwisselend Frans en dan weer in
het Engels geschreven. In zijn eigen vertolking valt de krakkemikkige uitspraak
van de Engelse taal op. Andersom is dat nu bij Tabor ook het geval met het
Frans, terwijl ze toch een voorbeeld had in Yacoubs versie...?! Het is niet meer
zo erg als in ‘Belle Rose' op het album Rosa Mundi (2001),
maar dat haar Frans nou echt verbeterd is kan ik niet zeggen... En toch heeft
dat ook zijn charme. ‘At the wood's heart' komt kort
na het schitterende carričre-overzicht ‘Always' (TSFCD
4003) van June Tabor. Wie wil kennis maken met deze bijzondere zangeres kan geld
uitsparen door niet die 4-cd box (wel iets voor de Taboriaan of de verzamelaar)
te kopen, maar dit typische Tabor-album.
Henk - Waardering 9
Bron www.folkforum.nl
10 februari 2006