Juana Molina - Un dia (Waardering Muziekwereld) 8
Juana Molina: zó’n wijf! Iedere dame die een succesvolle carrière als tv-comédienne inruilt voor een onzeker bestaan als avant-garde-artiest kan rekenen op mijn onvoorwaardelijke sympathie. Gestaag maar uiterst langzaam bouwt de Argentijnse aan haar oeuvre: Un Día is nog maar haar vijfde album in twaalf jaar. Kenmerkend voor Molina’s werk sinds haar tweede album Segundo (2000) is het even toegankelijke als compromisloze karakter. Haar subtiele, op de vierkante centimeter in elkaar geknutselde geluidsminiatuurtjes kunnen makkelijk misverstaan worden als hippe koffietafelmuziek. Wellicht voelde Molina zich daardoor niet voldoende serieus genomen, want Un Día leent zich aanmerkelijk minder goed voor gebruik in een Schöner Wohnen-omgeving. Het geluid is een tikkeltje heavier, de ritmes zijn net iets dwingender dan voorheen. Daarmee dreigt de plaat wel enigszins tussen wal en schip te geraken, want voor het boude artistieke statement dat de Argentijnse wellicht in gedachten had, mist Un Día het nodige soortelijk gewicht. Nu Molina niet langer fluistert maar zo nu en dan haar stem verheft, komen de zangtechnische beperkingen van diezelfde stem aan het licht en begint het vroeger zo betoverende repetitieve karakter van haar muziek soms te irriteren. Wat niet wil zeggen dat er niets te genieten valt. Met name de tweede helft van het album, zo’n beetje vanaf Quièn (Suite), zit vanouds gewiekst in elkaar, met een overvloed aan vrije geluiden die wonderwel in elkaar passen. Molinistas zullen zich met Un Día niet bekocht voelen, nieuwelingen verwijs ik liever naar een eerdere plaat als Tres Cosas. MATTHIJS LINNEMANN
Bron: www.oor.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 13 januari 2009