Joy Lynn White - One more time ****

Joy Lynn White - One more time

Aangevuurd door het succes van Tonight The Heartache’s On Me en Cold Day In July, twee van haar door de Dixie Chicks tot megasellers omgetoverde liedjes, leek medio de jaren negentig voor Joy Lynn White een bijzonder rooskleurige toekomst weggelegd. Maar ondanks erg knappe platen als “Between Midnight & Hindsight”, “Wild Love” en “The Lucky Few” brak de vurige roodharige nooit echt op grote schaal door. Akkoord, met het door Pete Anderson geproduceerde “The Lucky Few” beklom ze wel hoge toppen in diverse Americana charts en als begeleidende vocaliste bleef haar agenda vrijwel voortdurend goed gevuld. Zo deden ondermeer Lucinda Williams, Buddy Miller, Dwight Yoakam, Robbie Fulks, Amy Rigby, Iris DeMent en Chip Taylor – toch niet de minsten – de voorbije jaren graag een beroep op White voor harmony vocals of als opening act. Maar commercieel succes bleef onbegrijpelijkerwijze uit. Reden? Wellicht zal White’s eigenzinnigheid wel een niet geringe rol hebben gespeeld. Creatieve vrijheid staat immers hoog op haar verlanglijstje en laat dat nu net een struikelblok voor heel wat grote platenlabels vormen… Bovendien besloot White kort na de release van “The Lucky Few” haar carrièredromen voor onbepaalde tijd op te bergen door een onverwacht sterfgeval in haar familie. Enkel voor “On Her Own”, een uitsluitend via het internet verkrijgbare en ondertussen reeds aan een derde persing toe zijnde verzameling demo songs, vond ze en passant nog wel even de tijd. Maar nu is er dus “One More Time”. En die plaat heeft echt alles om White eindelijk te geven waar ze eigenlijk al veel langer recht op heeft. Het was Kyle Lehning, in het verleden ondermeer verantwoordelijk voor de successen van Randy Travis, George Jones, Waylon Jennings, Tammy Wynette en The Derailers, die haar uitnodigde om weer eens de studio in te duiken. Hij zorgde ook voor een passende groep begeleiders. Gitaristen Duane Jarvis en George Bradfute, bassist Dave Jacques en drummer Paul Griffith vormen samen met White zelf (zang en akoestische gitaar) en Lehning (orgel) de basisbezetting waarin het album werd opgenomen. White laat zich daarop als een soort jonge Maria McKee gaan in een behoorlijk gevarieerd programma. Van passionele countryrockertjes als “Keep This Love Alive”, het zijn titel alle eer aandoende “Good Rockin’ Mama” en het met een shot sixties-R&B geïnjecteerde “Certain Boy” over de knappe roots pop van “I’m Free” en “Looking For You” tot rootsy country genre “Girls With Apartments In Nashville”, “If You Want My Heart” en “Victim Of Love of singer-songwriterspul à la “Just Some Girl” (Dat zalige mondharmonicaatje!), het is moeilijk om hier niet meteen hartstochtelijk van te gaan te houden. Om het maar eens op zijn Engels samen te vatten: “This is pure joy!”

 

17 december 2005

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex