Joni Mitchell - Shine (Waardering Muziekwereld) ****
Joni Mitchell was helemaal klaar met muziek. In 1998 verscheen haar laatste album met nieuw materiaal (Taming The Tiger) en vijf jaar geleden maakte ze bekend zich alleen nog op het schilderen te richten, maar zie: het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus is hier Shine, net als het laatste album van Paul McCartney uitgebracht op het Strabucks-label. Het is echter niet de koffiegigant die Mitchell over wist te halen tot het maken van een nieuw album, maar haar werk met het Alberta Ballet – foto’s sieren de cover en het boekje van dit nieuwe album. Ook de oorlog in Irak inspireerde Mitchell, maar Shine is zeker niet alleen maar een politiek album. De instrumentale opener ademt de sfeer van For The Roses en op een enkel modern uitstapje na, klinkt het hele album als het beste werk uit de jaren zeventig. Het hoge stemgeluid is verdwenen – een levenlang sigaretten roken heeft sporen achtergelaten – maar wat gebleven is Mitchell’s unieke gevoel voor melodie, afwijkende songstructuren en jazzy arrangementen. Shine klinkt zeer spaarzaam, maar verveelt dankzij de accenten van James Taylor, Greg Leisz en saxofonist Bob Sheppard geen moment. De remake van Big Yellow Taxi blijkt opvallend actueel, en in een regel als ‘Shine on lousy leadership, licenced to kill’ uit het fenomenale titelnummer klinkt Mitchell berustend én strijdbaar. Hopelijk hoeven we niet weer negen jaar te wachten op nieuw materiaal van een van de beste singer-songriters uit de jaren zestig.
Recensent: Henri Drost
Verschenen in Plato Mania nr: 234
Datum recensie: 24-9-2007
Plato Mania waardering: ****
Gepubliceerd op Muziekwereld: 25 oktober 2007