Johnny Dowd - Cemetery shoes ****  

Johnny Dowd - Cemetery shoesDeze Johnny zal allicht altijd wel een wat aparte plaats blijven bekleden binnen de roots scene, no “Dowd” about that. Toegegeven, het is een eerder flauwe woordspeling, maar het is er natuurlijk wel één die zich met sprekend gemak laat onderbouwen. De voormalige verhuizer is immers één van de weinigen die in zijn rootsmuziek zo resoluut de alt. factor blijft beklemtonen. Zijn enigszins morbide, vaak hoekige liedjes laten zich bezwaarlijk anders bestempelen dan alternatief. Maar op de één of andere nauwelijks te bevatten manier blijven ze toch ook steeds wel iets met country of aanverwante rootsy genres hebben. Vrijwel staat er, want weirde, bijna funky uitspattingen als “Rest In Peace” of “Dear John Letter” wijzen toch al nadrukkelijk in een andere richting. En ook het op een bezwerend orgeltje geënte “Wedding Dress” gaat gebukt onder een zwaar neurotisch karakter. Typisch Dowd, denkt een kenner dan enerzijds, maar anderzijds toch ook weer niet echt. Maar wat is eigenlijk typisch Dowd? Een goede vraag… Als hij even gas terugneemt zoals in het dromerige “Shipwreck” of zich presenteert als een Cash onder de pillen zoals in het energieke openingsnummer “Brother Jim”, dan wordt al snel duidelijk, waarom hij zijn plaatsje in het rootsgenre nog steeds ten volle verdient. En ook de gestoorde surf instrumental “Rip Off” kon vanaf het allereerste ogenblik op mijn goedkeuring rekenen. Toch moet het mij van de lever, dat ik op deze “Cemetery Shoes” iets mis. En dat is met name het vocale vuurwerk tussen de schone en het beest, dat op een plaat als “The Pawnbroker’s Wife” wel voorhanden was. Ik doel dan natuurlijk op de inbreng van Kim Sherwood-Caso. Net zoals ik indertijd Lee Hazelwood ook het liefst in de buurt van Nancy Sinatra wist, is Dowd voor mij op zijn best met Sherwood-Caso aan zijn zij. De echte meerwaarde die zij had kunnen toevoegen ontbreekt op die manier een beetje. Maar laat dat er je vooral niet van weerhouden om Dowd ook verder aan je borst te drukken, want ook zo blijft er hier nog flink wat te genieten. No doubt about that either!

 

18 mei 2004

Tracks en Credits
 
Terug naar Hoofdindex