Joe Satriani - Super colossal  (Waardering Muziekwereld) ****

Joe Satriani - Super colossal

Joe Satriani lijkt met de voorkant van zijn nieuwe cd naar Natural Born Killers te verwijzen. Maar wees niet bevreesd, Satriani schiet alleen maar met zijn gitaar en op Super Colossal vloeit dan ook geen druppel bloed. Wel tranen, vooral op de wat wat meer contemplatieve stukken zoals Ten Words, dat hij één dag na 9/11 op de piano schreef. Ook is er flink gezweet want het was een gigantische klus om de ongelofelijke hoeveelheid melodietjes, ritmes en solo's die hij in elk van de dertien nummers uit zijn gitaar laat stromen op de juiste plek te krijgen. Voor Satriani was het een puzzel, voor de luisteraar is dit een gitaarhemel. De Amerikaanse gitaarheld maakt al jaren muziek op een hoog niveau. In het genre moet hij nu en dan alleen zijn meerdere erkennen in Steve Vai, zijn vroegere leerling, maar dit kan bijna onmogelijk gelden voor deze plaat want Satriani overtreft zichzelf alle 60 minuten van Super Colossal lang. Als je Satriani nog niet zo goed kent, zul je je eerst vooral verbazen over zijn virtuositeit. Zes snaren heeft hij tot zijn beschikking. Vooruit, ook nog wat pedalen. Hij haalt er Donald Duck, kettingzagen, piepende banden, straaljagers, dierengeluiden, de wind in de bergen, fluitende kogels en glasgerinkel mee te voorschijn. En reggae, meligheid, funk en metal. En dat allemaal in een. Maar al die tovenaarskunsten verhullen niet langer zijn grote worsteling: Satriani kan voor zijn diepste zieleroerselen de juiste woorden niet vinden en maakt daarom instrumentale muziek. Een handicap die met Super Colossal tot kunst is verheven.

Recensent : Wim Koevoet

Verschenen in Plato Mania nr: 214
Datum recensie: 17-3-2006

Plato Mania waardering: ****

Gepubliceerd op Muziekwereld: 9 juni 2006

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex