Jill Tracy - The bittersweet constrain (Waardering Muziekwereld) 7½
Een blote jurk, een boa om haar nek, een hoedje op haar hoofd en een lijkbleek gezicht, Jill Tracy is geen gewone popdame. Dat geldt ook voor haar muziek. Je stelt je deze zangeres-pianiste eerder voor in een rokerige vooroorlogse nachtclub in Berlijn of Parijs, met een sigaretje in een mondstuk, dan op een Amerikaans poppodium. Als een koningin van de nacht klinkt ze, met haar ingetogen en tegelijkertijd expressieve zang, donkere pianospel en langzame songs. Dichter bij ‘cabaret’, Marlene Dietrich en Lydia Lunch dan bij Tori Amos, al doet ze soms ook denken aan laatstgenoemde. Haar begeleiders – The Malcontent Orchestra – versterken de soms spookachtige sfeer, met onder andere viool, cello, fagot en staande bas. Ook haar teksten zijn verre van vrolijk. In Torture trekt ze een parallel tussen een geliefde die haar pijn doen en middeleeuwse martelwerktuigen. Een tikje eenvormiger dan het fenomenale Diabolical Streak (1999) is het allemaal wel, en al te gevoelige zielen kan ik dit album niet aanraden. Maar wie behoefte heeft aan muziek met een eigen karakter en niet houdt van oppervlakkigheid zal net als ik genieten. Jello Biafra (Dead Kennedys) is overigens een heel grote fan.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 8 juli 2008