Jennifer Lopez - J.Lo *** (Re-play)
Het zal vast niet moeilijk zijn om een aantal redenen te verzinnen waarom de nieuwe cd van Jennifer Lopez bij voorbaat niet deugt. Ze is te succesvol, te mooi, te dom, te rijk, ze heeft verkeerde vriendjes en een te dikke kont, en eigenlijk had ze het gewoon bij acteren moeten houden. Het zij zo. Lopez mag dan in muzikaal opzicht een lichtgewicht zijn, dat neemt niet weg dat haar debuutalbum On The 6 een heel aanvaardbare up-dance-r&b-cd was. Leuker in ieder geval dan veel andere albums die zich in de eerste plaats op het hitparadepubliek richten. Voor de opvolger J.Lo geldt hetzelfde, alleen is deze plaat nog wat gevarieerder en daardoor nog iets meer genietbaar. Eerste single annex openingsnummer Love Don’t Cost A Thing is op zijn minst een glimlach waard. Is het niet vanwege het onweerstaanbare deuntje, dan wel vanwege de prettige dagdroom dat Jennifer’s liefde inderdaad niks zou kosten. De latin roots van Lopez klinken op deze cd nog wat duidelijker door dan op On The 6. De vraag of deze dochter van Puerto Ricaanse ouders wel latin genoeg is om als vaandeldraagster van de latin-explosie te fungeren, wordt hiermee afdoende beantwoord. In nummers als Walking On sunshine, Ain’t it funny en Cariño klinkt Lopez alsof ze de fans van Gloria Estefan er nog makkelijk bij kan hebben. Play (Play my motherfuckin’ song) en I’m Real richten zich met hun clubgeluid meer op de dansvloer en zullen die dan ook ongetwijfeld vol krijgen. Toegegeven, halverwege kent het 15 nummers tellende album een behoorlijke dip, met een aantal nummers dat duidelijk niet op het A-lijstje stond, maar ja, ook dat hoort er bij dit soort platen een beetje bij. Het laatste deel van het album maakt weer veel goed, met het zelfverzekerde I’m Gonna Be Allright en de Dark Child-samenwerking That’s The Way. J.Lo is geen cd die criticiprijzen zal winnen, hoewel er vast nog wel een paar MTV-awards in zitten. Hoe dan ook, de strijd voor echte artisitieke en muzikale vernieuwing speelt zich op heel andere plaatsen binnen de muziekwereld af. Dit is gewoon een fijn, zonnig feelgood album, waar veel mensen, die op een niet al te fanatieke wijze met muziek bezig zijn, het nodige plezier aan zullen beleven. En voor wie er toch niets aan vindt: over een paar maanden draait Jennifer’s nieuwste film The Wedding Planner alweer in de bioscoop.
27 januari 2001