Jean-Louis Murat - Mockba ****
Jean-Louis
Murat, die pas op z'n 28ste begon met muziek maken, lijkt haast te hebben. Na
begin vorig jaar het dubbelalbum Lilith uitgebracht te hebben en afgelopen zomer
het meer popgeörienteerde A Bird On A Poire (waar ik zelf iets minder van
gecharmeerd was), komt hij nu met drie projecten tegelijk: een mini-cd met
teksten van een dichter/chansonnier uit het begin van de 19e eeuw op muziek
gezet - getiteld 1829 -, een gedichtje van 1000 verzen, niet op muziek gezet -
getiteld 1451 - en een 'gewoon' album. Mockba, of Moscou, is een album
zoals we dat van Murat mogen verwachten: prachtige melodieën, gemoedelijk maar
duister, bluesy en jazzy, maar vooral zeer prettige pretentieloze rock. Moscou
is wat gemoedelijker dan Lilith, waarop Murat wat vaker de scherpe kantjes van
zijn muziek bewandelde, maar desondanks een zeer aangename plaat. Dit keer
profiteert Murat ook van de medewerking van Carla Bruni (ja, die kennen we al!),
die op twee nummers de achtergrond mag volhijgen (Oh My Love, Arrête d'y penser)
en op een ander nummer een echt duo met Murat aangaat (Ce que tu désires - wat
poppier dan de rest). Ook Camille, Frankrijks rijzende ster-à-la-Björk aan het
firmament, gaat een duo aan op het mooie L'amour et les États-Unis. Verder
worden de arrangementen o.a. verzorgd door Dickon Hinchliffe van de
Tindersticks. De up-tempo nummers (bijv. Nixon, L'amour et les États-Unis,
Winter) zijn in de minderheid, maar met Lilith in de kast kan ik daar altijd een
beroep op doen. Mockba gaat beter samen met een zwoele zomeravond en een glas
wijn...
Zoals gezegd, het geheel is een zeer aangename plaat, maar wie meer de rockende
kant dan de gemoedelijke kant van Murat wil horen, zou ik eerder Lilith
aanraden. Of gewoon allebei de albums.
15 mei 2005