Jason Moran – Black stars ****½
Opnieuw toont de jonge
pianist Jason Moran zich een volwassen muzikant, die de kunst verstaat
interessante creatieve keuzes te maken. Ten eerste wat betreft de muziek. Zijn
vorige cd 'Facing left' bevatte een originele keuze uit stukken die variëren van
Björks 'Joga' tot een soundtrack van Akira Kursawa. Black Stars is grotendeels
door Moran geschreven, maar net zo gevarieerd.
Er is chaos
(Foot under foot, Earth song', lyriek (Gangsterism on a river, The sun at
midnight) en plotseling in het midden rust (Summit, Sea peace).
Ten tweede is hij te
bewonderen vanwege de opzet. Zijn trio speelt dit maal niet met saxofonist Greg
Osby, die overigens wel tekent voor de productie, maar met Gillespie-veteraan
Sam Rivers. De vitale zeventiger Rivers maakt diepe indruk, of dit nu op
saxofoon, fluit of piano is. Hij doet niet onder voor de virtuoze Moran, die op
'Draw the fight out' zo strak klinkt alsof hij meerdere tracks heeft ingespeeld.
Alles wijst erop dat Blue Note een nieuwe zwarte ster heeft.
4 oktober 2002