Jackson Browne - Lives in the balance ***½  (Re-play)

Jackson Browne - Lives in the balance

Jackson Browne lijkt nu wel definitief singer/songwriter af. Wie na Lawyers In Love als fan van het eerste uur nog de ijle hoop had dat het rock & roll-pad dat hij op die plaat bewandelde misschien dood zou lopen, komt zo'n tweeënhalfjaar later met Lives In The Balance bedrogen uit. Synthesizers bepalen het fond van de klank, die verder wordt ingekleurd door vooral elektrische gitaren en drums. Weliswaar is de overheersende stemming onveranderd melancholiek, maar alleen met de teksten voor ogen komt de muziek als zodanig over. Browne heeft zijn typische melodische stijl van vroeger vervormd naar het geluid van de jaren tachtig. En in alle objectiviteit moet hem worden nagegeven, dat hij zich alleszins redelijk heeft aangepast, zij het dat de luisteraar zelden of nooit meer als vanouds echt wordt aangegrepen. Klonk Browne op Lawyers In Love nog halfslachtig, Lives In The Balance maakt duidelijk dat hij zijn nieuwe artistieke draai eindelijk heeft gevonden. Ook in tekstueel opzicht is hij op een alternatief gestoten voor zijn autobiografische thematiek, die hij overigens altijd van een zekere universele geldigheid heeft weten te voorzien. Naar eigen zeggen handelt dit achtste album over de tegenstellingen en de verwarring waarmee het geëngageerde volksdeel van de Verenigde Staten te kampen heeft als gevolg van het feit dat het nationale jingoïsme en de economische toestand de American Dream steeds sterker lijken te verstoren. Zonder dat Browne over die problematiek nou iets wezenlijks nieuws heeft mee te delen, komt hij toch oprecht betrokken over, al scheelt het hier en daar niet veel of hij was in pamflettistische gemeenplaatsen vervallen. Uitgerekend in die gevaarlijke situaties redt hij het op zuiver muzikale gronden, zoals in het titelstuk Lives In The Balance, waarin hij de Latijs-Amerikaanse groep Sangre Machechual een versterkende couleur locale laat aanbrengen. Bijzonder fraai is ook Lawless Avenues, geschreven in samenwerking met Jorge Cálderón, een anekdotisch relaas met een tragische afloop dat zich eveneens in de achtertuin van de Verenigde Staten afspeelt. Niet minder overtuigend is Soldier Of Plenty, waarvan de politieke platitudes omgekeerd evenredig zijn met de compositorische structuur. Ongeveer het tegenovergestelde geldt voor For America, de opener van de plaat die als single ongetwijfeld hoge ogen in de Amerikaanse hitlijsten zal gaan gooien. De andere helft van de in totaal acht stukken, die op een enkele uitzondering na alle van eigen hand zijn, staat op een kwalitatief beduidend lager niveau. Ofschoon Lives In The Balance dus bij lange na niet de zeggingskracht heeft van de inmiddels ruim tien jaar oude meesterwerken Late For The Sky en The Pretender, kan het album er desalniettemin best mee door, vooral ook omdat Browne op overtuigende wijze aantoont dat het politieke denken wel degelijk persoonlijk kan zijn. Zelfs in de popmuziek.

 

8 maart 1986

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex