De
Nederlander Hans Theessink, geboren in Enschede, behoort tot de meest
gerespecteerde bluesmuzikanten ter wereld. Bo Diddley noemde hem een 'helluva
guitar player'. Hij treedt tweehonderd keer per jaar op en gaf 'acte de
presence' op alle belangrijke bluesfestivals. Bridges is al weer zijn achttiende
album sinds zijn debuut-EP in 1970. Theessink is een echte wereldburger en
tijdens zijn vele tournees ontmoet hij overal muzikanten.
De muziek van Hans Theessink is moeilijk te categoriseren. Als je zegt dat het
blues is heb je voor een klein deel gelijk, want zijn muziek heeft duidelijk
zijn wortels in de blues. Toch ontstijgt hij het genre met gemak. Je kunt het
folkblues noemen, of worldblues, en dan kom je al wat dichter in de buurt.
Theessink moet het niet hebben van volume of ruigheid. Zijn muziek maakt een
zeer ontspannen indruk, maar als je Bridges, zijn laatste cd, draait merk je dat
je toch steeds op het puntje van je stoel zit te luisteren, omdat de muziek
weliswaar relaxed overkomt, maar ondertussen ook ongehoord spannend is. Het is
jammer als de plaat is afgelopen. Gentle blues is misschien wel een goede
typering. Theessink schreef voor deze plaat vrijwel alle nummers zelf.
Uitzonderingen zijn Get Ready van Curtis Mayfield en Mbube van Solomon Linda.
Dat laatste nummer kennen we vooral als Wimoweh, of The Lion Sleeps Tonight,
maar hier wordt het nummer heel mooi teruggebracht naar waar het vandaan komt,
mede dankzij het trio Insingizi, dat de Afrikaanse zang doet. Dat trio zingt ook
op heel wat andere nummers mee, en geeft de plaat, net als de geweldige band,
een behoorlijke meerwaarde. Niemand hoeft zo nodig nadrukkelijk op de voorgrond, je kunt eigenlijk steeds horen dat hier een club mensen aan het werk is die de muziek steeds vooropstelt. Er wordt zeer goed naar elkaar geluisterd en zeer inventief en subtiel samengespeeld. De drummer bijvoorbeeld is absoluut geen houthakker, maar iemand die het voor elkaar krijgt zowel subtiel als stevig te spelen. Sommige nummers lijken op het eerste gehoor rustig door te kabbelen, maar juist doordat iedereen zeer gespitst zit te spelen blijft de boog het hele nummer lang precies goed gespannen. Voor mij hadden ze die spanning nog best wat langer vol mogen houden en net als bijvoorbeeld Eric Andersen op zijn laatste album een nummer rustig twintig minuten laten duren, of langer. Een nummer als Rain, dat ruim zeven minuten duurt, verveelt me nog lang niet als het afgelopen is. De eigen nummers van Theessink zijn stuk voor stuk goed. Dat betekent dat je hem ook een erg goede singer/songwriter zou kunnen noemen. De cd Bridges is een absolute aanrader, die als elke echt goede plaat, bij iedere draaibeurt beter wordt. Dat alles maakt deze cd in meer dan één opzicht van wereldklasse!