Hannelore Debert - Wat als (Waardering Muziekwereld) 8½
Ze schrijft over dissolvant om mensen uit te wissen, over janken en "skrien", muggengeheugens en onzekerheden, bedrog en volgordes van "klappn", … Zoals Hannelore Bedert "allene moa liedjes skrivt waar ze zichzelve in verliest", zo verliezen wij onszelf met plezier in haar debuutalbum ‘Wat Als’. Bijna vijf jaar geleden besloot deze Deerlijkse nachtegaal om de woordenboeken aan de kant te schuiven en voortaan in haar moedertaal haar publiek te bekoren. De eerste pasjes in de richting van wat men ‘kleinkunst’ noemt, waren een feit. Zelf noemt ze eigenlijk het liever pop, maar what’s in a name? Een EP was van dat alles het meer dan logische gevolg. Diezelfde ‘Janker’ is nu al een collector’s item, wegens niet meer verkrijgbaar én omdat zowat elk nummer in een nieuw kleedje gestoken werd voor ‘Wat Als’. Eindelijk zijn de liedjes van de voorbije vier jaar een album geworden. Geen enkele van de nieuwe nummers klonk ons vreemd in de oren, daar wij fans van het eerste uur zijn.Zet deze prachtplaat op en vergeet meteen al je vooroordelen tegen Nederlandstalige muziek. Hannelore bewijst immers dat dit niet altijd melig en klef hoeft te zijn. Ze spuwt pure proza door je boxen, vuurt rake pijlen af richting hartstreek, sleurt je van het ene uiterste naar het andere, deelt de ene uppercut na de andere uit. Je bent gedoemd tot meewarig knikken, instemmend glimlachen, moeizaam wegslikken van een slordige vijftien kroppen in uw keel, en wie weet, het occasioneel wegpinken van een traan. Elk nummer is doordrongen van zo'n eerlijkheid en directheid dat je je afvraagt waarom je dit al heel je leven hebt moeten missen. Hannelores muzikale capaciteiten zijn alles behalve ondergeschikt aan haar woordgoochelaarij. Halverwege de rit wordt de bezetting bijgesteld en verdwijnen de broertjes Leurentop van het toneel. Met Vanelslander, Deckmijn en Van Lierde vond Hannelore gepaste vervanging. We vreesden even voor het adembenemende Imaginaire, maar niemand minder dan Raymond Van Het Groenewoud snelde ter hulp. Het was immers lang geleden ‘dat hij zo ontroerd was in zijn eigen taal’. Ook Tom Helsen en Bart Peeters hadden snel door met welk talent ze te maken hadden. Je herinnert je Hannelores prachtstem misschien nog van Nekkanacht of Tom Helsens voorlaatste album ‘Hilite Hotel’, waar Hannelore meezong op Sleepless Nights. Uiteraard kunnen wij niet anders dan wild enthousiast zijn over zo'n talent van eigen bodem. Toch een kritische noot. Vocabulaire, een vingerwijzing naar al dat gespot met de moeilijk verstaanbare West-Vlaamse medemens, en Meneer, te veel eentonig gegitaar, zijn geenszins de grote blikvangers van de plaat. Hoewel Vocabulaire na een paar luisterbeurten toch opnieuw van de blacklist verdwijnt. Een debuutplaat van dit niveau, in het Nederlands, ingezongen door de mooiste Vlaamse stem die we ooit hoorden, bulkend van de tekstuele pareltjes, barstend van uiterst aangename en amusante melodietjes. Overal ten lande, niets dan lof voor Vlaanderens nieuwste godenkind. Meelopers als we zijn, doen we daar maar al te graag aan mee.
http://damusic.be/recensie/1682
Gepubliceerd op Muziekwereld: 6 november 2008