Graham Coxon - Happiness in magazines
***
Graham Coxon was de gitarist van de Britse
band Blur, maar in 2002 stapte hij uit de band. Al in
1998 begon hij te experimenteren met allerhande noisy lo-fi toestanden en
vermeed precies dat wat hij in Blur tegenkwam: glad geproduceerde
Britpop, catchy melodietjes, wereldwijde successen, schreeuwende groupies. Nu
hij definitief uit Blur is gestapt en zijn woelige (lees: dronken) jaren achter
de rug zijn, heeft hij zich op zijn vijfde soloalbum "Happiness in magazines"
min of meer verzoend met de meer toegankelijke rock, zelfs popsongs. Ook
Blur-producer Stephen Street (o.a. "Parklife", "The great escape") werd opnieuw
in huis gehaald. Het mag weer wat opgewekter, wat grappiger en zelfs de
catchiness van vroege Blursongs kom je hier wel eens tegen. In "Hopeless friend"
worden niet alleen de 70s terug tot leven geroepen, maar ook Blur ten tijde van
"Leisure" flitst door mijn hoofd.
Zijn schattige nieuwe single "Bittersweet bundle of misery" (opgedragen aan zijn
dochtertje) klinkt dan weer net als die Blur-hit "Coffee & Tv".
Maar Coxon is en blijft natuurlijk een gitarist in hart en nieren: aan
scheurende, rockende en knallende gitaren geen gebrek ("People of the
earth", "Freakin' out"). Een gitarist dus, en eigenlijk ook een beetje
een drummer, maar lang geen zanger. Zijn stem is al aanzienlijk verbeterd, en
klinkt soms zelfs een beetje als de jonge Albarn. De muziek is helemaal niet
slecht en tja, zo’n frêle stemmetje is natuurlijk wel schattig, maar wel veel te
zwak om een heel album lang te kunnen overtuigen.
Van al zijn soloalbums is dit ongetwijfeld het meest toegankelijke en minst
vreemde, toch zal hij nooit het niveau van Blur halen. Maar daar is het hem dan
ook niet om te doen: zolang hij maar nummertjes in elkaar kan boksen en op zijn
gitaar mag blijven tokkelen is hij gelukkig. En wie zijn wijj
om hem dat te ontnemen?
21 juni 2004
Terug naar Hoofdindex