Gina Villalobos - Rock 'n' roll pony  ****  (CD Baby)

Gina Villalobos - Rock 'n' roll pony

Als ik op het op de tweede cd “Rock ‘n’ Roll Pony” door Gina Villalobos gebodene mag afgaan is zij voorbestemd voor grot(er)e dingen. Op dit album profileert ze zich immers zo’n beetje als een soort van vrouwelijk antwoord op Ryan Adams. In haar platenkast staan evenwel naast albums van Whiskeytown en Adams zelf vrijwel zeker ook wat schijfjes van de Stones en Lucinda. Het zou mij in het geheel niet verbazen. Eén luisterbeurt van dit zelf geproduceerde album en ook grotendeels zelf bij elkaar geschreven liedjes volstond alvast om mij als fan aan haar te binden. Heel wat van de liedjes vallen dan ook onder de noemer (erg) radiovriendelijke alt. country. Dat geldt zeer voor de door de gitaren van Villalobos zelf en Kevin Haaland en de pedal steel van Sean Caffey sonisch prachtig ingekleurde melancholische opener “California”. Maar ook het met (opvallend onopvallende) banjobijdragen van collega rijzende ster Anne McCue opgeluisterde tweetal (met hoge meezingbaarheidsfactor) “What I’d Give” en “I’m Alright”, een knappe Americana-versie van World Party’s “Put The Message In The Box”, het weemoedige “So Much For Dying” en het bedaard rockende “Can’t Come Down” – met van die heerlijk rinkelende gitaartjes erin – schreeuwen als het ware om wat erkenning. Een stuk pittiger kan het echter allemaal ook. Dat bewijst Villalobos als ze lekker hees uithaalt in flink rockende tracks als “Why” en “Fooling Around”. “En hoe zit dat dan met die verwijzing naar Lucinda Williams?”, hoor ik jullie hardop denken. Daarvoor moet je in het met gevoelige Wurlitzer-accentjes van Ben Pringle versierde “We Got It Slow” of in het volledig akoestische – enkel stem plus gitaar – “Trying To Find You” zijn. Die liedjes completeren het hoogst fascinerende beeld dat Villalobos van zichzelf ophangt op deze opvolger van haar in 2002 verschenen debuut “Beg For Me”. In mijn ogen een plaat die het ten volle verdient om ook in Nederland snel een geïnteresseerde distributeur te vinden. Ten slotte vermeld ik nog dat Gina Villalobos tijdens de opnameperiode van deze cd het licht in een oog verloor. Sommige teksten krijgen hierdoor een wat wrange bijsmaak. ‘Let’s step into sometime, when I had two eyes’ (We Got It Slow) lijkt een directe verwijzing naar die gebeurtenis, maar van ‘What I’d give just to see through your eyes’ (What I’d Give) is dat maar de vraag.

 

6 november 2004

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex