George Harrison - Cloud nine (Waardering Muziekwereld) ****˝  (Re-Play)

George Harrison - Cloud nine

George Harrison heft een nieuwe elpee uitgebracht. Waarom ook niet? Als The Grateful Dead niet van ophouden weet, mag Hari Georgeson toch zeker ook wel even doorgaan? De jongste Beatle met het oudste hoofd. Hij bracht The Beatles tot de Maharishi, waar ze gelukkig weer snel van terugkwamen. Hij schreef een reeks dodelijk saaie nummers, maar ook wel een tweetal aardige liedjes (Here Comes The Sun, While My Guitar Gently Wheeps), doch bleef eeuwig in de schaduw van de grote John & Paul. Zijn laatste soloplaat Gone Troppo (1992) gaf weinig reden tot hoop op verbetering, maar Cloud Nine is geheel andere koffie. Ouder worden in een jeugdig medium als de rock & roll is geen pretje. Je moet van goeie huize komen om dat met gevoel voor stijl te kunnen. Iggy Pop kan het. Mick Jagger niet. George (44) heeft er zo zijn eigen gedachten over: ‘I’m not the wrecht of the Hesperus / Feel more like the wall of China / Getting old as Methusalem / Feel tall like the Eiffel Tower /…./ can rock as good as Gibraltar’. En om zijn woorden kracht bij te zetten  covert hij vervolgens een oude rhythm- en blues-hit van James Ray: Mind Set On You.. Na de plaat zo’n x-aantal keren voorbij te hebben horen komen, moet ik zeggen dat Cloud Nine misschien wel het beste is dat Harrison gedaan heeft. Beter dan zijn werk met de Fab Four, beter dan zijn solo-stuff en ook beter dan de solo-stuff van Paul Mac. De plaat smaakt als een glaasje goede oude cognac. Geen revolutionaire verniewuingen, maar gewoon prettige goed gespeelde popmuziek. De popmusici op de plaat zijn dan ook lang niet de minsten: Jeff Lynne, Eric Clapton, Elton John, Gary Wright, Ringo Starr, Jim Keltner, Ray Cooper, Jim Horn. Zijn Beatleshobby kennende (zie E.L.O.) moet het voor co-producer Jeff Lynne een vervulde levenswens zijn geweest om het Hari te werken. Op het nostaligsche When We Was Fab leeft hij zich dan ook behoorlijk uit in citaten van onder meer I’m The Walrus en Within You Without You. Gary Wright, waar ik ook al langs niets meer gehoord had, schreef mee aan That’s What It Takes en Clapton speelt heel mooi gitaar in het titelnummer (in samenspel met George zelf). Harrison heeft nog flink last van hemelse visioenen, zoals dezelfde titelsong en ook Breath Away From Heaven duidelijk maken, maar het stoort me minder dan het ‘;la-la-la-la-love’ in This Is Love. Erg sympathiek vind ik zijn zijn felle uithaal aan het adres van de nitwit-deejays, die het geluid van onze wereld lijken te bepalen (radio, tv, cafés, disco’s, supermarkten, etc.) in Devil’s Radio. Fish On The Sand is een vrij zwakke song, maar Some Place Else (erg Beatle-achtig) en Just For Today zijn wel heel genietbaar. Dat alles maakt Cloud Nine nog lang geen meesterwerk, maar wel tot een onverwachte meevaller.

 

Archief Muziekwereld: 30 oktober 1987

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex