Gaye Abegbalola - Gaye without shame (Waardering Muziekwereld) 8
De naam Gaye Abegbalola doet niet
bij elke bluesliefhebber een belletje rinkelen. De groep Saffire-The Uppity
Blues Women waar zij de medeoprichtster van was, is al veel bekender. Deze
ontstond in ’87 en werd ontdekt door Bruce Iglauer van het toonaangevende
Alligator Records. In 1990 kwam het eerste album ‘The Uppity Blues Women’ uit op
dit label. Tot op heden is het één van de succesvolste platen uit de
geschiedenis van het Alligator label. Ondertussen zit het trio Gaye Abegbalola,
An Rabson en Andra Faye al aan 7 studioplaten, 1 live-cd en 1 verzamelalbum voor
het label. Deze groep is ook vandaag nog actief. Ze werken aan een nieuw album
dat vermoedelijk februari 2009 zal uitgebracht worden. Gaye Abegbalola is een
veelzijdige dame. Ze zingt, speelt gitaar, schrijft nummers en verhalen,
schildert en geeft muziekles. Ze noemt zichzelf bovenal een activiste, die haar
stem, pen en schilderborstels als wapens gebruikt. De titel van haar nieuwe
plaat ‘Gay(e) Without Shame’ maakt duidelijk waar ze voor staat. Het album opent
met het catchy en autobiografische ‘Queer Blues’. Ze is lesbisch en iedereen mag
het weten is haar slogan. Ook in songs als ‘Déjà Vu Blues’ en ‘Lying Preacher
Blues’ staat de discriminatie van de holebi’s centraal. Verder selecteerde ze 3
van haar all time favorites waar de liefde of gemis van liefde centraal staat.
Het werden Jimmy Reeds’ klassieker ‘Honest I Do’, Elmore James’ ‘It Hurts Me
Too’ en Gilbert Becauds’ ‘Let It Be Me’. In elk nummer wil ze een boodschap
overbrengen. Soms subtiel zoals in ‘Boy In The Boat’ over de vrouwelijke
anatomie, soms rechttoe zoals ‘Bareback Rider’ over mannen die onveilige sex
hebben. Met al die missies zou je haast vergeten dat je ook 18 gevarieerde songs
hoort. Gaye beschikt over een uitstekende doorleefde bluesstem die zowel hoge
noten als de lage bassen aankan. Verder speelt ze akoestische slide op ‘Hungry
Woman’s Blues’, ‘Step Parent Blues’ en ‘Déjà Vu Blues’. De andere gitaarpartijen
en de productie werden verzorgd door de bekende Bob Margolin. De muziek is een
staalkaart van de (blues)muziekgeschiedenis.
‘Hold My Hand,
Baby’, ‘Hungry Woman’s Blues’ en ‘Twisted Mind Blues’ zijn piedmontblues.
Mede door pianobegeleiding van Roddy
Barnes kan men invloeden vanuit New Orleans terugvinden in ‘Queer Blues’ en
‘Hetero Twinges’. ‘Tippin’On The Down Low’ had van Bessie Smith uit de jaren ’20
kunnen zijn. Als bonus is er nog een speech ‘Civil Rights vs. Queer Rights’ waar
ze haar frustraties uitstort over de strijd die ze haar ganse leven al heeft
gestreden tegen rassen- en vrouwendiscriminatie en homohaat.
Van mij mag Gaye
haar hart blijven uitstorten, zeker als het ook muzikaal een boeiend werkstuk
blijft zoals bij deze ‘Gaye Without Shame’.
Bootsy Lester
Bron: www.rootstime.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 14 mei 2009
|
|