Frida Hyvönen - Until death comes (Waardering Muziekwereld) ****½

Frida Hyvönen - Until death comes

In de vochtige grond van een verlaten bos leiden pianotoetsen een blonde deerne naar het hart van het woud. Daar wacht haar een oude, verwaarloosde piano die ze liefdevol herstelt alvorens er de mooiste melodieën op te spelen. Zo begint de videoclip van Hyvönens single "The Modern", en het blijkt meteen een weergave te zijn van wat er ons op Until Death Comes nog meer te wachten staat. Romantisch klinkt het alleszins, en zelfs een tikkeltje obscuur. Romantiek is dan ook een belangrijk thema op het debuutalbum van de Zweedse pianiste en singer-songwriter Frida Hyvönen, al gaat haar idee daarvan steeds gepaard met een heerlijk feministische knipoog, getuige de zwangere man in "The Modern" en de verwijzingen naar Djuna Barnes, een modernistische schrijfster van het begin van de twintigste eeuw. Jammer echter dat het vreemde, het duistere nog te weinig aan bod komt in Hyvönens nummers. Een beetje obscuriteit zou namelijk niet misstaan op een plaat die louter en alleen gedreven wordt door een sterke stem, vastgekluisterd aan een piano. Met haar unieke stem brengt Hyvönen in haar nummers een bijzondere dynamiek teweeg. Luister naar het krachtige "You Never Got Me Right", waarin ze haar vocale grenzen aftast en de kracht van de lyrics er uitstekend mee aanvult. Zowel in "Djuna!" als in het betoverende "Serene Teenage Child" — over de eerste seksuele ervaringen van een jong meisje met een oudere man — genereert een rauw, ongecontroleerd kantje van haar stem dan weer een vreemde romantische en zelfs nostalgische ondertoon. Het bittere contrast tussen wat Hyvönen in "Serene Teenage Child" zingt en hoe ze het zingt, creëert trouwens een uitdagend samenspel dat de luisteraar meermaals op het verkeerde been zet. Bevreemdend en net daarom aantrekkelijk. Ondanks enkele in het oog springende nummers is Until Death Comes echter steeds meer van hetzelfde: een sterk uitgesproken stem, begeleid op akoestische piano, en een hoop romantische ideeën. Mooi, maar het gaat al snel vervelen. Al glinstert ergens middenin de plaat nog een tikkeltje hoop. "Come Another Night" springt letterlijk uit de band door zijn volle bezetting en kleurrijke arrangementen. Het klinkt zo vrolijk dat Stuart Murdoch (Belle & Sebastian) zich ermee gemoeid lijkt te hebben. Hyvönen zelf is er ook heel wat minder overheersend en dat is al eens een goede afwisseling. De Zweedse heeft zonder twijfel talent maar ze heeft nog heel wat te leren. Te vaak lijkt het alsof ze de touwtjes niet helemaal in handen heeft, alsof ze haar stemgeluid nog niet volledig kan inschatten en daardoor de piano een beetje achternaloopt, wat pijnlijk duidelijk wordt in "I Drive My Friend". Een bijna swingend pianodeuntje brengt het nummer op gang maar vocaal lijkt Hyvönen het niet te kunnen bijhouden, totdat ze uiteindelijk gewoonweg verveeld gaat klinken. Waar ze in "Come Another Night" gedijt in de opzwepende jungle van drums, trompetgeschal en ander muzikaal geweld, verliest haar stem in de akoestische nummers meermaals de bovenhand. Een wending richting een uitgebreider instrumentarium lijkt dan ook aangewezen om het onderste uit de kan te halen.

Elise Noyez

04 juni 2007

Bron: www.goddeau.com

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 20 september 2007

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex