Frank Turner - Love Ire & Song (Waardering Muziekwereld) 9
Wordt dit jaar een prijs gegeven voor de meest veelzijdige Brit-popact van het jaar, dan maakt Frank Turner in mijn ogen de beste kans om die in de wacht te slepen. Love, Ire & Song is zijn tweede cd waarop hij dezelfde dwarse originaliteit tentoonspreidt die aan de wieg stond van de popmuziek uit het Verenigd Koninkrijk. Met die heerlijk sappige Engelse straattaal als stijlvorm neemt hij een groot aantal categorieën mensen op de hak, waarbij hij vriend noch vijand een grammetje respijt gunt. De naar sterrenstatus hunkerende wannabe popartiesten, aan drank en drugs verslingerde punkies, luie, stinkende hippies en volwassenen in het algemeen krijgen ongenadig verbaal op hun flikker, terwijl Frank ook zijn eigen dwaasheden niet onaangeroerd laat. Wie nu meent te maken te hebben met een op hol geslagen puber zit er goed naast. Ook waar het aankomt op goed in het gehoor liggende liedjes is onze Engelse vriend van alle markten thuis. Zodra de rockstorm gaat liggen, verschijnen aan de horizon de prachtigste singer-songwriter liedjes, waarin hij aantoont dat hij ook op het gevoelige vlak van de hoed en de rand weet. Dan ook blijkt dat hij met simpele maar o zo fraaie akoestieke instrumentaties precies het goede tegenwicht biedt aan het elektrische geweld op de cd. Ik heb in ieder geval in geen tijden genoten van een artiest die me zo kan laten schaterlachten en me bovendien nog bij de keel grijpt ook.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 13 december 2009
|
|