Europe - Last look at Eden (Waardering Muziekwereld) 6
De naam Europe doet automatisch denken aan grote bossen getoupeerd haar, spandex leggings en natuurlijk hun monsterhit The Final Countdown. Sinds 2003 zijn de Zweedse boegbeelden van de poedelrock weer bij elkaar en inmiddels zijn ze toe aan hun derde album sinds de reünie, Last Look At Eden. Dit roept de vraag op in welk genre de hardrockers op leeftijd zich bewegen. Deze vraag wordt direct met het openingsnummer beantwoord: het intro, verzorgt door een flink orkest van strijkers en blazers, vloeit naadloos over in het bombastische titelnummer van de cd. Duidelijk geen stijlbreuk met twintig jaar geleden dus. Wat volgt, is een album vol aanstekelijke maar clichématige powerrock. Vrijwel alle nummers kennen eenzelfde opbouw, met een voorliefde voor rustige, gezongen breaks waarna een jankende gitaarsolo de luisteraar terugvoert naar 1986.
Dieptepunt
Naar het einde toe lijkt het erop dat gitarist John Norum wel erg graag dit kunstje wil laten zien, iets dat de luisterbaarheid van het album niet ten goede komt. Dieptepunt hiervan is de afsluiter In My Time, een ballad die door een overdaad aan gitaargeweld de plank volledig mis slaat.
Energiek
Ook tekstueel is Europe weinig veranderd. De teksten zijn doorspekt met het nodige melodrama, met wijsheden als “At the point of no return, that’s where I come alive”. De stem van zanger Joey Tempest is hier als de muziek: galmend en dik aangezet, maar nergens echt hard of rauw. Daarvoor is de kreun die hij in zijn stem legt te bestudeerd en wordt het geheel nooit echt geloofwaardig. Dit wil niet zeggen dat Last Look At Eden een onluisterbaar album is. Integendeel, het overgrote deel van de muziek is aanstekelijk met pakkende riffs en een energiek geluid. Maar het grote aantal clichés dat uit de kast getrokken is, zorgt ervoor dat het album nergens echt lekker fris klinkt.
Gelikt
Door middel van de gelikte, maar weinig dynamische productie is Europe in een nieuwer (leren) jasje gestoken, maar muzikaal gezien is het nog hetzelfde als twintig jaar geleden. Last Look At Eden roept associaties op met andere hardrockbands als Bad English, The Scorpions en het nieuwere Nickelback. De mannen hebben overduidelijk nog veel plezier in het maken van muziek, maar leveren met dit album meer van hetzelfde af. Het is aan de luisteraar of die hier nog op zit te wachten.
Europe speelt op 17 januari in Paradiso, Amsterdam
Dorinde Meuzelaar
Bron: www.nu.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 11 oktober 2009
|
|