Eric Lindell
- Gulf coast highway (Waardering Muziekwereld)
8
In
de USA is zanger-gitarist Eric Lindell hard onderweg nationaal bekend te worden.
Van zijn vorige twee cd’s verkocht hij al 42.000 exemplaren, ook doordat hij in
Late Night With Conan O’Brien zat. Het is de beloning voor volhouden, want
Lindell’s debuut op Alligator, Change In The Weather, bevatte een
selectie van songs die hij vanaf 2002 op vier cd’s zette voor zijn eigen Sparco
Records. Lindell komt uit Californië en ontdekte daar al vroeg de blues. In 1999
kwam hij naar New Orleans. Onder meer Galactics funky ritmesectie speelde live
met hem. Ook deze keer doen drummer Stanton Moore en bassist Robert Mercurio
mee op acht van de vijftien songs. Lindell schreef er twaalf en coverde verder
de Buck Owens-klassieker Crying Time en songs van Delbert McClinton en
Waylon Jennings/Willie Nelson. Vijftien keer houdt Lindell zo koers: zijn
energieke mix van rhythm ‘n’ blues, soul, rootspop en calypso-invloeden is nog
even effectief als op die vorige cd’s. Hij schreef namelijk opnieuw catchy
songs, die hij bovendien traditiegetrouw onder de drie of vier minuten houdt. In
zijn elementaire productie wisselt hij zijn schorre, gretige zang af met
energieke solo’s van hemzelf en saxofonist Jimmy Carpenter. Ondersteund door
zijn competente, stuwende band leidt zijn mengsel van invloeden tot zeldzaam
bondige en goed in het gehoor liggende songs. Daarom verdient Lindell een ster
te worden in het wereldwijde rootsland.
In
de USA is zanger-gitarist Eric Lindell hard onderweg nationaal bekend te worden.
Van zijn vorige twee cd’s verkocht hij al 42.000 exemplaren, ook doordat hij in
Late Night With Conan O’Brien zat. Het is de beloning voor volhouden, want
Lindell’s debuut op Alligator, Change In The Weather, bevatte een
selectie van songs die hij vanaf 2002 op vier cd’s zette voor zijn eigen Sparco
Records. Lindell komt uit Californië en ontdekte daar al vroeg de blues. In 1999
kwam hij naar New Orleans. Onder meer Galactics funky ritmesectie speelde live
met hem. Ook deze keer doen drummer Stanton Moore en bassist Robert Mercurio
mee op acht van de vijftien songs. Lindell schreef er twaalf en coverde verder
de Buck Owens-klassieker Crying Time en songs van Delbert McClinton en
Waylon Jennings/Willie Nelson. Vijftien keer houdt Lindell zo koers: zijn
energieke mix van rhythm ‘n’ blues, soul, rootspop en calypso-invloeden is nog
even effectief als op die vorige cd’s. Hij schreef namelijk opnieuw catchy
songs, die hij bovendien traditiegetrouw onder de drie of vier minuten houdt. In
zijn elementaire productie wisselt hij zijn schorre, gretige zang af met
energieke solo’s van hemzelf en saxofonist Jimmy Carpenter. Ondersteund door
zijn competente, stuwende band leidt zijn mengsel van invloeden tot zeldzaam
bondige en goed in het gehoor liggende songs. Daarom verdient Lindell een ster
te worden in het wereldwijde rootsland.