Emma Bunton - Free me **  

Als er iemand is uitgevonden voor handtassenpop, dan is het Emma wel.  In een vorig leven was ze natuurlijk wereldberoemd als Baby van de Spice Girls., vervolgens werd zij Emma Bunton en toen de platenfirma haar dumpte werd ze gewoon Emma.  Voor haar comeback heeft Emma zich goed omringd door clevere producers, stylisten en PR (‘verzorgd’ door Eddie en Patsy, als we haar gastrolletje in ‘Ab Fab’ mogen geloven), en kijk, het lukt, want Emma staat opnieuw in the picture en heeft ook mij verleidt om haar cd te kopiëren.  Nu had ik reeds de 3 singles, die aan deze cd voorafgingen, beluisterd. Vorige zomer waaide ‘Free me’ als een zwoel briesje nog enigszins onopgemerkt voorbij, maar in de herfst was ik redelijk onder de indruk van de loungepop van ‘Maybe’.  Niet alleen door het zorgeloze bossanovadeuntje, de hypnotiserende “badaa-badaddaa”’s en flitsen ‘Austin Powers’ drama, maar ook door de wervelende strike a pose danspasjes die bij het nummer hoorden. Huidige single ‘I’ll be there’ baadt dan weer in een sfeertje van suikerspinkapsels en minijurkjes met een vrolijke Petula Clark melodie, violen, piano en een harmonica om het dat aura van Parijs in de jaren 60 te geven.  ‘Tomorrow’ zou uit de catalogus van The Mama’s & The Papa’s geplukt kunnen zijn, en alle overige nummers zijn volgens hetzelfde procédé gebouwd, met de omnipresente zeemzoete violen, songs die groots zouden kunnen zijn in de handen van wijlen Dusty Sprinfield, maar Emma kan ze niet hoger tillen dan het niveau van een stoeipoes die in een timewarp naar de tijd van Mini Coopers en plateauzolen is beland. Buitenbeentjes zijn ‘Crickets sing for Anamaria’ (binnenkort nieuwe single) dat spettert in een vette salsasaus, compleet met fluitjes en massieve percussie (een beetje zoals ‘Do you wanna wanna’ van de Dolly Dots indertijd. Herinner je je die nog?) en ‘Who the hell are you’, een flauwer neefje van de Spices‘ ‘Who do you think you are’, maar dan zonder de feeksige girl power attitude.  Algemeen beschouwd is dit een cd die aardig begint, maar naar het einde toe een flink doodbloedt. 

10 juli 2004

Tracks en Credits