Eliza Lynn - Haven (Waardering Muziekwereld) 7½
Professioneel was Eliza Lynn uit Asheville, Tennessee actief als coördinatrice in de welzijnszorg voor diabetespatiënten toen ze na een periode van moeizaam verdelen van haar tijd tussen dit werk en haar hobby als zangeres in 2008 uiteindelijk besloot om alles op alles te zetten voor het uitbouwen van een muzikale loopbaan. “Haven” is intussen al de derde full-cd van de getalenteerde jazz-, blues- en countryzangeres. Als producer voor dit album wist ze Nanci Griffith’s producer Thomm Jutz te strikken en voor de muzikale begeleiding kon ze een beroep doen op enkele van de allerbeste muzikanten uit de Nashville-muziekscène. Eliza Lynn speelt zelf akoestische gitaar en banjo op de twaalf tracks van “Haven” die voornamelijk countrysongs opleveren maar waar de invloeden uit de folk-, jazz- en bluesmuziek overduidelijk hoorbaar aanwezig zijn. De krachtige stem van deze dynamische roodharige zangeres bepaalt haar inlevingsvermogen en de intensiteit van haar zelfgeschreven liedjes. “Hard To Let It Hurt” heeft een ‘Texas Swing’-melodie en de countryballad “I’ll Fly Away” wordt op croonerwijze ingezongen door Eliza Lynn. De rustig walsende ballade “Rush Of The Fall” over de ups en downs van een artieste onderweg is nog meer country en een klagende pedal steel gitaar, gespeeld door Robby Turner, klinkt op dit nummer zeer prominent aanwezig. Net als bij haar vorige platen “Frisky Or Fair” uit 2005 en “The Weary Wake Up” uit 2007 zorgt zij op dit nieuwe album voor voldoende stijlwisselingen, echter niet zonder respect voor de originaliteit van de traditionele muziek te behouden. Dat uit ze in haar bewerkingen van de stokoude traditionals “I’ll Fly Away” - een qua tempo wat vertraagde, mooie gospelsong uit 1932 - en het cd-afsluitende en a capella gezongen Ierse volkslied “Be Thou My Vision”. De laid back groove van het nummer “More” - waarin ze het genezingsproces na het stuklopen van een langdurige relatie bezingt - wordt knap afgewisseld met door bluegrass-muziek geïnspireerde songs als “Pulling Of Tides” en “Lazy Day” waarop ze op stuwende wijze banjo speelt om daarna heel zachtjes in een rustige, in vioolklanken badende ballad over te gaan met “We Will Pray”. Vocaal komt ze daarna ook nog even ijzersterk uit de hoek in het rustige “Here To Hold” en het aan een rockende Bonnie Raitt herinnerende “Junkies”. Eerlijk gezegd zien we Eliza Lynn niet zo gauw meer terugkeren naar haar edele beroep bij de diabetespatiënten. Volgens ons zal ze in de nabije toekomst vaker op de grote concertpodia kunnen waargenomen worden om er haar liedjes voor een steeds groter wordende fanbasis te brengen.
Bron: www.rootstime.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 25 november 2009
|
|