The Dears - No cities left  ****

The Dears - No cities left

En van de verrassingen van het muziekjaar 2003 arriveert een dikke anderhalf jaar na de oorspronkelijke release: The Dears wordt worden bestuurd door ene Murray Lightburn, een gekleurde zanger die zijn soul verpatste voor een cockney-accent en daarom verdacht veel doet denken aan Damon Albarn van Blur. Die elegante manier van zingen en ongebruikelijke combinatie zorgen ook al voor vergelijkingen die uiteenlopen van Morrissey tot Marvin Gaye. Het andere opvallende aan The Dears is dat het collectief niet uit de arbeiderswijken van Londen opereert, maar afkomstig is uit Montreal in Canada, na Parijs de grootste Franstalige stad ter wereld. No Cities Left is typisch zo'n album, waarmee popjournalisten ongestoord kunnen leuren met muziekliefdes uit hun jeugdjaren. Het is meteen al raak bij opener 'We Can Have It', dat een beeld schetst van een Ian Curtis die z'n hond uitlaat in de verregende straten van Manchester dat een beeld schetst van een Ian Curtis die z'n hond uitlaat in de verregende straten van Manchester. "You are not alone", verzekert zanger Murray ons, maar na zoveel droevige popplaten weten we inmiddels beter. 'Who Are You, Defenders of the Universe', de tweede track van het album, geurt naar de kaarslichtromantiek van de Tindersticks en 'Lost in the Plot' en 'Don't Lose the Faith' zijn de eerste nummers, waarbij onmiddellijk aan The Smiths gedacht kan worden. No Cities Left duurt ruim zestig minuten en The Dears bladeren zowat de hele Engelse popencyclopedie door. Vooral Blur lijkt een band die door Canadezen op handen wordt gedragen. The Dears komt er wel. Je kunt je natuurlijk afvragen waarom uitgerekend een Engels klinkende band wordt uitgeroepen tot een nieuwe sensatie in Europa, want de meeste Canadese schoonheid blijft normaal gesproken verscholen achter de bergen. Toevallig is No Cities Left van The Dears een heel goede plaat.

 

15 januari 2005

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex