Het dertiende album van De Dijk komt uit in het jaar waarin de band haar 20ste jubileum viert. De titel van de cd is een toepasselijke. De Dijk is immers een echte muzikantenband met als motto: hard werken en weinig uiterlijk vertoon. Die arbeidersmentaliteit heeft zijn vruchten afgeworpen. In de 20 jaar van haar bestaan heeft de band zich een solide positie aan de top van de Nederlandse rock’n’roll verworven. Deze cd kwam in de eerste week binnen op de eerste plaat van de Nederlandse albumlijst. Achter de knoppen zaten ex-Supersubgitarist JB Meijers en drummer Antonie Broek, die het oerdegelijke geluid van de band een hedendaags tintje hebben gegeven. Vooral de rustige stukken hebben door de gelaagde productie meer diepgang gekregen. De muziek van De Dijk is nog altijd een doortimmerde mix van rock, blues en soul: gecombineerd met de eenvoudige maar uiterst doeltreffende teksten van Huub van der Lubbe een gouden formule. 'Muzikanten Dansen Niet' is niet veel beter of slechter dan vorige platen van de band. Het is gewoon de volgende plaat van De Dijk en dat is aanbeveling genoeg.

8 september 2002

Terug naar Hoofdindex