Daniel Lohues & the Louisiana Blues Club - Ja Boeh ****

In het najaar van 2002 kondigde de Drentse groep Skik aan er een tijdje mee te stoppen en ruimte te maken voor andere dingen. Een nieuwe groep en een onbegrijpelijke, maar fantastische cd zijn het gevolg. Sinds 1995 stond de band Skik constant in het centrum van de belangstelling en werd er bijna elk jaar een goed verkopend album afgeleverd. Ook om hen heen gebeurde van alles: de VVV Drenthe heeft zelfs een heuse Skik-fietstocht in het assortiment! Dus vertrok bassist Maarten van der Helm op wereldreis en stak gitarist Marco Geerdink samen met zanger DaniŽl Lohues de grote plas over, naar Baton Rouge in Louisiana, op zoek naar de blues. Het resultaat van die zoektocht ligt sinds eind februari in de winkel. De titel is het onbegrijpelijke, maar gevoelsmatig wel goed gekozen ĎJa Boehí.

De groep die DaniŽl Lohues om zich heen verzamelde, noemde hij The Louisiana Blues Club. De meeste van die muzikanten zijn inderdaad Amerikanen uit het diepe Zuiden. Allemaal kregen ze de blues met de paplepel ingegoten. Toen DaniŽl aangaf dat hij wilde dat ze de blues speelden zoals hun opa's dat deden, begrepen ze dat dan ook meteen. Het resultaat is een cd met 12 nummers, afkomstig van een opnamesessie die welgeteld vijf avonden heeft geduurd. Normaal gesproken een erg korte tijd voor een volwaardig album, maar daardoor is het wel de rauwe plaat geworden die DaniŽl Lohues voor ogen had. De gitaren kraken bijna letterlijk, de piano barst uit z'n kast, en de swing zit er goed in. Hijzelf beweegt zich met onmiskenbaar gemak door het idioom van de blues.

De stem van Lohues is snijdend opgenomen, soms zelfs met een vervorming in de mixage. Het geeft het geheel iets authentieks mee, terwijl je tegelijkertijd weet dat het niets te maken heeft met de zwarte muziek die blues feitelijk was. DaniŽl Lohues schreeuwt zijn ellende uit, dat wel. Misschien komt deze cd daarom wel op een goed moment, want privť is er volgens de roddelbladen een verbroken relatie met een televisiepresentatrice. Er schijnt dus nogal wat te schreeuwen te zijn. Zacht afgespeeld zou je kunnen denken dat de taal waarin gezongen wordt Engels is. Maar luister beter, of neem het cd-boekje ter hand en er blijkt in het Drents gezongen te worden. Blijkbaar lijkt dat dialect wel wat op Engels: met zoīn Ďt' met veel spuug en tong. De groep Skik begon ook in het Drents, maar schakelde voor de laatste twee albums over op het Nederlands. Tot grote spijt van veel fans, die juist vonden dat het dialect hen zo onderscheidde van de rest van de Nederlandse popbandjes.

Maar nu zingt Lohues met slepende zang `A 'j diep diep in de shit zit, Tot an de nekke in de drekī (in Hoogste tied veur de blues) of `We kunnen veurlopig van mekaar op an, Prachtig mooi mar wat he'j der anī (in Prachtig mooi). Altijd met een knipoog naar de ellende, naar de shit. Je zou 'm bijna niet serieus nemen, maar de grommende overtuiging in zijn stem neemt alle twijfel weg.

Niet alleen de hoes van Lohues & The Louisiana Blues Club ziet eruit als een oude westernposter, ook de muziek neemt je mee terug naar een tijd waarin de blues totaal ongepolijst was. Fantastisch! Wie nooit fan was van Skik moet zeker naar deze cd luisteren, want er is niets meer terug te vinden van hun lekker in het gehoor liggende popliedjes. Het enthousiasme spat van alle nummers af, dat maakt de loodzware lading van de blues een stuk aangenamer te verteren.

 

 

28 september 2003

 
 
Tracks en Credits
 
Terug naar hoofdindex