Crowded House - Time on earth (Waardering Muziekwereld) ****
En de tijd stond even stil. In 1993 verscheen Together Alone, het laatste reguliere Crowded House-album. Veertien jaar later is het tijd voor Time On Earth, een cd die klinkt alsof er in de tussentijd niks is veranderd. En dat terwijl deze reünieplaat, die begon als een soloalbum van Neil Finn, pas vaste vorm kreeg na de zelfmoord van drummer Paul Hester in 2005. Met nieuwe drummer Matt Sherrod, de uit de Together Alone-tijd bekende toetsenist Mark Hart en de hondstrouwe bassist Nick Seymour geeft zanger-songschrijver Neil Finn wat meer gas dan op zijn soloplaten, zonder de rijke melancholie van Together Alone helemaal kwijt te raken. Openingstrits Nobody Wants To, Don’t Stop Now en She Called Up is simpelweg ijzersterk. In het uptempo Even A Child klinken de zangstemmen zó hoog dat het lijkt alsof men vooraf niet naar The Beatles maar naar de Bee Gees luisterde, terwijl het atmosferische Transit Lounge wordt opgeluisterd door het zwoele stemgeluid van een Duitse vliegveldomroepster. Daar tegenover staan meer ingetogen nummers als Pour Le Monde en English Trees, die niet verrassen maar wel bekoren. Pas tegen het einde zakt de vijftien nummers tellende plaat een beetje in en dat is jammer. Een echte instant-klassieker als Woodface is Time On Earth dan ook niet geworden, maar Neil Finn bewijst wel dat de lat bij een Crowded House-plaat toch een stuk hoger ligt dan bij zijn overige projecten. En dat is iets om dankbaar voor te zijn. OENE KUMMER
Bron: www.oor.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 31 juli 2007