Crooked Still - Shaken by a low sound (Waardering Muziekwereld) ****
Bij eerste beluistering van deze cd klinkt zangeres Aoife Donovan als het sexy zusje van Allison Krauss, en het ligt dus voor de hand om het geluid van Crooked Still te vergelijken met dat van Allison’s band Union Station. Wat opvalt zijn vooral de verschillen. Ten eerste in de instrumentatie. Bij Crooked Still bestaat die uit cello, banjo, double bass en niet veel meer dan dat. Op slechts enkele nummers doet een fiddle mee, bespeeld door gastmusicus Casey Driessen, en nergens is bijvoorbeeld een mandoline te bespeuren. Het voordeel is dat de virtuoze banjospeler Gregory Liszt vrij spel heeft, terwijl de overige twee instrumenten een stuwende basis vormen die je ronduit bluesy kunt noemen. Vergeleken met Union Station lijken de liedjes ‘uitgekleed’, teruggebracht to hun essentie. Vooral de cello van Rushad Aggleston drukt zijn stempel op deze plaat, en verklaart misschien ook de titel. Dit is hun tweede cd, maar de vier bandleden zijn ook bekend van tal van andere blugrassacts, zoals de Wayfaring Strangers en Daol anger’s american Fiddle Ensemble. Het album opent met een standard van Bill Monroe, maar de rest van het repertoire is avontuurlijker: folktraditionals als Little Sadie en Wind and Rain, Oxford Town van Bob Dylan en – een hoogtepunt – Come On In My Kitchen van Robert Johnson. Zoals Aoife Donovan het zingt, klinkt de uitnodiging wel heel aantrekkelijk.
Bron: www.rootstime.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 9 februari 2007