Concrete Blonde - Mojave ****
Concrete Blonde ontstond in de jaren 80 in het post-punk club circuit van Los Angeles, maar het duurde tot 1987 voordat de groep haar eerste (titelloze) album uitbracht. De groep werd opgericht door singer/songwriter/bassist Johnette Napolitano en gitarist Jim Mankey. Concrete Blonde behoorde in die periode niet direct tot één van mijn favoriete groepen. Het onlangs verschenen album Mojave kon dus rekenen op mijn nodige scepsis. Die verdween al gauw, want Mojave is een verrassend muzikale woestijntrip, die zich afspeelt in de Amerikaanse staten Arizona en Californië. Wie daar ooit doorheen is getrokken, zal de door zangeres Napolitano beschreven atmosfeer wel herkennen: ‘the desert is a bunch of nothing and it’s teeming all the time’. Dat nou is ook precies het geval met de muziek op deze cd, die bovendien als een film aan je voorbij trekt. De trip begint met het repeterende ‘The A Road’, gevolgd door het bespiegelende ‘Because I Can’ en het voortjakkerende ‘True To This’. De cover ‘Ghost Riders In The Sky’ schoot heerlijk over de vlakte, daarmee ruimte makend voor de dreigende sfeer in ‘Hey Coyote’ en ‘Himalayan Motorcycles’. Het prachtig desolate ‘Mojave’ en het gluiperige ‘Snakes’ zijn absolute hoogtepunten. ‘Jim Needs An Animal’ heeft een bedrieglijk hilarische sfeer, waarna met het hypnotiserende ‘Someone’s Calling Me’ en het geruststellende ‘My Tornado At Rest’ deze trip ten einde komt. Concrete Blonde heeft met dit album aan het begrip woestijnrock, een geheel eigen muzikale invulling gegeven. Johnette Napolitano (zang, gitaar, bas en keybords), Jim Mankey (gitaar en bas) en Gabriel Ramirez Quezada (drums) hebben de nummers omlijst met een soort funky countryrock, waarmee zij, wat mij betreft, aan het genre ‘americana’ een nieuwe dimensie hebben toegevoegd.
10 maart 2005