Cold War Kids - Loyalty to loyalty (Waardering Muziekwereld) 7½
En Cold War Kids werden donkerder. Nu is het niet, dat ze nog niet donker waren, mensen zeiden dat al een hele tijd tegen ze, zelf hadden ze niet het idee dat ze het ook werkelijk waren. Donker kan vele dingen betekenen. Het begon met de naam. Bassist Matt Maust, ook voor het aparte artwork verantwoordelijk, reisde tien jaar geleden met zijn broer door Oost-Europa, toen ze in Boedapest in Memento Park kwamen. Een begraafplaats waar overblijfselen uit de tijd van de koude oorlog worden bewaard. Tijdens een korte pauze realiseerde Maust, dat ze allemaal Cold War Kids zijn. Die gedachte bleef hangen. Terug in Amerika, vormde hij in 2004 de band met zanger Nathan Willett, gitarist Jonnie Russell en drummer Matt Aveiro. Ze leefden samen in een vervallen huis in een buitenwijk van Los Angeles, deelden de huur en zorgden voor elkaar. Werk voor een kledingzaak zorgde voor gratis kleding maar maakte ze niet rijk. En van helemaal niets ging het heel snel naar heel erg veel. Ze hadden de labels voor het uitkiezen en de EP's die ze uitbrachten bij het independent-label Downtown Records, o.a. van Gnarls Barkley en Art Brut, deden al wat stof opwaaien en maakten een veelgevraagde en veel besproken act van ze. Het debuutalbum volgt in 2006. Daarna begint het steeds meer vorm aan te nemen door veel optredens en oefenen, een sfeer vergelijkbaar met Tom Waits, potten en pannen-muziek met de bezwerende stem van Willett eroverheen, die zijn verhalen vertelt over figuren aan de rand van de samenleving, echte figuren, niet gedramatiseerd, maar gestrand in het leven. Willett las de verhalen van schrijfster Ayn Rand en denker Josiah Royce en liet zich door hun manier van denken inspireren. De nieuwe plaat heeft een bluesier karakter en is daardoor donkerder soms op het psychedelische af. Volgens de band zelf ademen de nieuwe songs meer. Swordfishtrombones van Tom Waits wordt genoemd. Het kale en hoekige geluid heeft er inderdaad veel van weg. Maar deze band heeft genoeg eigenheid om het op eigen kracht te maken. Ze zijn van ver gekomen en zullen ver komen.
Recensent: Erik Mundt
Verschenen in Platomania 247
Platomania waardering: 8.0
Bron: www.platomania.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 17 januari 2009