Clannad - Macalla ***½ (Re-play)
De Ierse groep Clannad kwam onlangs negatief in het nieuws. Onder het mom van een gratis toegankelijk concert lokte de folkformatie publiek naar het Amsterdamse Concertgebouw. Het gewraakte concert bleek niet alleen slechts een half uur te duren, maar ook nog de opnamen met publiek te bevatten voor een bier-commercial. Dit blijkt nog eens uit het gebodene op Macalla, dat weliswaar tal van raakvlakken kent met de Ierse folk, maar toch vooral in het teken staat van de grote crosscover-gedachte. Clannad vermengt haar folk vol weemoedige natuurescapisme, namelijk op een smaakvolle en effectieve manier met ingrediënten uit de pop- en rockmuziek. De groep vertolkt dit in veelal door de geroutineerde deerne Maire Ni Bhraonain breekbaar en verstild gezongen bewerkingen van ‘traditionals’ of eigen nummers, die bij de luisteraar afwisselend beelden oproept van ruisende beken en woeste landschappen. Flink in de kaart gespeeld door het duet dat Maire tijdens In A Liftetime aangaat met Bono van U2, zal Clannad met een in een schitterend zwart-withoes van Anton Corbijn gestoken Macalla ook in Nederland bijzonder hoge ogen gaan gooien. Ik heb daar in het kader van het zowel emotioneel als muzikaal escapisme geen enkel bezwaar tegen, maar ik kan mij levendig voorstellen dat de puristisch ingestelde Ierse folkfans bij het beluisteren van dit alles af en toe met de wenkbrauwen zullen fronsen.
10 oktober 1985