Christine Albert - Paris, Texafrance (Waardering Muziekwereld) 7½
Voor
het bedenken van cd-titels moet je niet bij Christine Albert zijn. De titel van
haar eerste plaat was “Texafrance” in 1999, gevolgd door “Texafrance-Encore” uit
2003 en nu is er een derde plaat met de titel “Paris, Texafrance”. Deze Texaanse
zangeres die al sinds 25 jaar in Austin woont heeft een voorliefde voor
Franstalige liedjes die ze leerde kennen via haar Europese grootmoeder Lily die
afkomstig was van Parijs. Christine Albert heeft nu al voor de derde keer een
weloverwogen selectie gemaakt uit het rijke songrepertoire der Franse
klassiekers en er ofwel een Franstalige, een Engelstalige of een tweetalig
Frans-Engelse interpretatie aan gegeven. Frankrijk zit in haar bloed via
genetische overdracht door haar voorouders en Texas in haar hart door haar
verblijf in Austin gedurende meer dan de helft van haar leven. Met de keuze voor
dit songrepertoire probeert ze beide culturen en rijke geschiedenissen samen te
brengen en te verzoenen. Dat levert unieke en prachtige liedjes op die je zeker
nog nooit in deze versie hebt gehoord, ondanks het feit dat er enkele heel
bekende chansons tussen zitten. Zo horen we Christine Albert op dit album een
uitstekende versie brengen van “The French Song”, het nummer dat in 1963 de
geschiedenis werd ingezongen door Lucille Starr en bij ons vooral bekendheid
verwierf in de versie van Petula Clark. De liefde voor Edith Piaf en haar
liedjes wordt geïllustreerd door het feit dat er drie songs van deze artieste
gecoverd worden op deze plaat: “Chante-Moi”, “C’est D’la Faute à Tes Yeux” en
“Hymne à l’Amour”. Ook die andere Franse chansonlegende Charles Trenet wordt
geëerd in twee liedjes uit zijn uitgebreide repertoire: “Swing Troubadour” en
“Y’a de la Joie”. Als eerbetoon aan de slachtoffers van de orkaan Katrina die
door New Orleans raasde en er dood en vernieling veroorzaakte koos Christine
Albert voor een vaak gecoverd nummer van Jesse Winchester: “L’Air De La
Louisiane”. Muzikale ritmewisselingen te over op deze plaat: van zuiver chanson
via bluegrass, folk en country naar cajun en tex-mex met zelfs een mooi walsje
(“French Waltz” van Nicolette Larson). De nostalgicus in deze jongen kon zich
nog eens volledig laten gaan op deze plaat en het bezorgde me een heerlijk
gevoel. Wegdromend naar het lang vervlogen historische verleden van het Franse
chanson met flitsen van het leven aan de Amerikaanse Zuidkust: wat kan een mens
zich eigenlijk nog meer toewensen. Heel toffe plaat is dit.
(valsam)
Bron: www.rootstime.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 16 augustus 2008