The Christians - The Christians (Waardering Muziekwereld) ****˝ (Re-play)
Daar is ie dan, de zo lang verwachte eerste elpee van The Christians, de twee zwarte zangwonders Garry en Russell Christian en hun ‘witte’ vriendje Henry Priestman. Hadden deze ingezeten van Liverpool al eerder de aandacht getrokken met de fraaie hitparadesingel Forgotten Town (ook op dit debuut te vinden) en waren ze afgelopen voorjaar – aanzienlijk ruiger – te zien in een VPRO-film van Bram van Splunteren, nooit werd helemaal duidelijk waarvoor ze staan en waartoe ze nu precies in staat zijn. Dit debuut brengt uitsluitsel. Zeker is dat The Christians voor de meest gloedvolle acrobatiek zorgen sinds de dagen van The Impressions, zeker is ook dat de stijlcitaten van beroemde zanggroepen en zangers (van Beach Boys tot Curtis Mayfield: Freddie’s Dead) duidelijk maken dat de gebroeders Christian zich slechts oriënteren op artiesten die de harmonieleer meer dan ooit onder de knie hebben. Overduidelijk is bovendien dat ze de essentie van soul weten over te brengen: de plaat staat bol van de tegenstelling leed/troost of zo men wil onrecht/verlossing. Aan de minzijde wordt telkens de sociale ellende van de Britse afbraaksteden (als ‘hun Liverpool’) opgevoerd, aan de pluskant telkens eigen bewustzijn, trots, laat je niet kisten door die klootzakken. We zijn eraan gewend geraakt dat artiesten die een dergelijke levenshouding bezitten zich gedragen als gestresste gefrusteerden, maar in het geval van The Christians wordt alle onvrede omgezet in warmte, in soepelheid, in….jawel…. harmonie. Onder die harmonie, letterlijk onder die harmonie, zorgt componist, keyboardspeler, zeg maar ‘orkestleider’ Henry Priestman op bescheiden wijze (de blanken leren het nog wel) voor een net niet nadrukkelijk synthetische begeleiding, die vooral leadvocalist Garry (de kale) de mogelijkheid biedt om de sterren uit de hemel te zingen. Ik zou deze plaat voor geen goud willen missen.
Archief Muziekwereld: 31-10-1987