Chris Cornell - Carry on (Waardering Muziekwereld) ***
De vrij pathetische titel van Chris Cornells tweede soloplaat zegt genoeg over het punt in zijn carrière waarop hij zich bevindt, en ook over de bijbehorende muziek. In Soundgarden was hij nog de aangewezen persoon om songs te vertolken over drugsverslaving, dood en andere nare zaken, mede gezien het feit dat zijn privé-leven niet bepaald op orde was. Ook in de beginperiode van het tamelijk tamme Audioslave werd Cornell nog behandeld voor een alcoholverslaving. Maar nu de rocker de veertig bereikt heeft, gestopt is met roken en al zijn andere slechte gewoontes, en met vrouw en kind gesettled is, zijn de rauwe randjes en donkere sferen ver te zoeken. Met Carry On probeert Cornell zijn veelzijdigheid te bewijzen door invloeden uit blues, country en pure pop af te wisselen en daar nog een erg onwaarschijnlijke cover van Michael Jacksons Billie Jean aan toe te voegen. Maar wat alle tracks gemeen hebben is een gezapig ninetiessoundje, met rustig voortkabbelende gitaarpartijen die hier en daar nog wel even in de versnelling gaan, maar toch volkomen ongevaarlijk blijven. Ouderwets betrouwbaar zou je Cornells werk kunnen noemen, als je heimwee hebt naar de tijd van degelijke gitaarrock van zo’n vijftien jaar terug. Maar voor wie dat niet heeft is dit gewoon een album waaraan elke poging tot vernieuwing ontbreekt. ELSBETH VAN DER PLOEG
Bron: www.oor.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 24 juni 2007